Tag / χριστούγεννα

Secrets

Περιπλανώμενη στον κόσμο θα μείνω, αγάπη μου!

Φτιάχνω βαλίτσα και σβήνω «πρέπει» από μια νοητή λίστα υποχρεώσεων και πραγμάτων που με ακολουθεί σαν συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου από το πρωί.

Ναι, είναι η μέρα που στο τέλος της θα με βρει σε ένα αεροδρόμιο, μακριά από την Αθήνα.

Και κάθε τέτοια μέρα που στην διάρκειά της υπάρχει η λέξη «ταξίδι» περιλαμβάνει πολύ άγχος και περίσσιο εκνευρισμό.

Έχω γράψει πολλά μίλια σε ταξίδια μιας και η διαβατάρικη ψυχή του πρώτου άντρα της ζωής μου, μου κληρονόμησε την αγάπη μου γι’αυτά.

Μέσα στα πολλά αυτά μίλια λοιπόν περιλαμβάνονται χαμένες βαλίτσες, ξεχασμένα διαβατήρια και πολλά «πρέπει» που αμελήθηκαν πριν η ζώνη ασφαλείας κάνει «κλικ» και το προσδεθείτε του πιλότου γίνει επιτακτικό.

Και με έναν μαγικό τρόπο, ότι έπρεπε και δεν έγινε, έρχεται στο μυαλό ακριβώς εκείνη την στιγμή. Ακριβώς την στιγμή που έχεις προσδεθεί και δεν έχεις καμία διαφυγή.

Άλλωστε γι’αυτό δεν ταξιδεύουμε;
Για την διαφυγή, για την απόδραση, για την μετατόπιση σε μια άλλη γεωγραφική ζώνη ελπίζοντας πως κάπου στην διαδρομή ως δια μαγείας θα χαθούν και πολλές από τις άγκυρες που μας βαραίνουν.

Ο τρόπος που ταξιδεύεις αλλάζει με τα χρόνια αλλά από κάθε ταξίδι κρατάς κι ένα βιώμα.

Για παράδειγμα, από τότε που πρέπει να ήμουν 11-12 και είδα την μητέρα μου να κάνει πατινάζ καθιστή στην λίμνη του Saint Moritz, έμαθα πως δεν φοράμε ποτέ μα ποτέ δερμάτινες μπότες στο χιόνι. Επίσης ότι οι εκπλήξεις δεν βγαίνουν πάντα σε καλό και οι αυθορμητισμοί κοστίζουν! Οκ πρέπει να το παραδεχτώ πως πάνω από είκοσι χρόνια κι ακόμα είναι το οικογενειακό αστείο η εικόνα της γλυκιάς μαμάς μου να πέφτει με ρυθμό 1-2-3 και ωωωωπ κάτω!

Επίσης εκείνη την χρονιά, μάθαμε την αξία της βιταμίνης C μπουκώνοντας την κακομοίρα την ξαδέρφη μου με άπειρες πορτοκαλάδες μιας και είχε τολμήσει να ανεβάσει πυρετό 24 ώρες πριν το μεγάλο Χριστουγεννιάτικο ταξίδι.

Κι όταν τα χρόνια περάσανε και τα οικογενειακά ταξίδια άρχισαν να μειώνονται και την θέση τους να παίρνουν ταξίδια τους πρώτους έρωτες, ήταν η ώρα που έβλεπες τις πόλεις αλλιώς.

Ήταν τότε που τον προορισμό τον όριζε το συναίσθημα και το Λονδίνο είχε άλλη λάμψη περπατώντας στο Covent Garden με τα χιλιάδες λαμπάκια του και ακούγοντας jazz από τους πλανόδιους μουσικούς. Ήταν τότε που δε σε ένοιαζε να έχεις κάνει κράτηση σε κανένα εστιατόριο και σου αρκούσε ένα ανέβασμα στο London Eye, για να έχεις δει όλη την πόλη από ψηλά.

Κι όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα δεν υπάρχει και περιορισμός. Κι έτσι το αυθόρμητο «αύριο τι θα κάνουμε» μπορεί να περιλαμβάνει από βόλτα στο Notting Hill μέχρι επιβίβαση σε τραίνο και λίγες ώρες μετά, να περπατάμε στην Pont Alexandre στην Pont des Artes.

«Λες κάποτε να κλειδώσουμε κι εμείς κάνα λουκέτο εδώ;»

«Μπααα… δεν πιστεύω στο για πάντα και τα λουκέτα με τρομάζουν» σου απαντώ διπλωματικά ενώ μέσα μου σου δίνω μια άλλη απάντηση, πιο ειλικρινή που έχει πολλά μαζί κι ακόμα περισσότερα για πάντα.

Χανόμαστε στην Μονμάρτη που είναι πιο ήρεμη από ποτέ.
Ναι, οι άνθρωποι τα Χριστούγεννα χρειάζονται σπίτι και ζεστασιά και έξω κάνει πολύ κρύο αυτή την μέρα.

Και λίγο πριν φύγουμε σου ζητάω μια στάση στην γωνιά μας και μύδια αχνιστά με λευκό κρασί. Χωρίς πρόποση, χωρίς πολλά λόγια. Μόνο με μια σιωπηλή υπόσχεση επιστροφής.
Κάποτε.

Τα κάποτε αργούν κι ενίοτε δεν έρχονται και ποτέ. Κι έτσι αρκετά Χριστούγεννα μετά συναντιόμαστε τυχαία στο αεροδρόμιο στο Μιλάνο. Κοίτα σύμπτωση, πάλι τέτοιες μέρες, πάλι κυνηγάμε μια τελευταία πτήση για Αθήνα.

Κι όταν μπαίνουν τα πρώτα -άντα αλλάζουν άλλη μια φορά οι προτιμήσεις όχι στους προορισμούς αλλά στις διαδικασίες.

Ο αυθορμητισμός και το «όπου μας βγάλει» περιορίζονται. Δεν εξαλείφονται, περιορίζονται.

Τώρα θες να φτάσεις στον προορισμό σου και να ξέρεις ακριβώς σε ποιο ξενοδοχείο θα μείνεις κι αν είναι δυνατόν ακόμα και σε ποιο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Φτάνεις για παράδειγμα στην Βιέννη κι έχεις ορίσει εξ’αρχής και με ακρίβεια λεπτού από την Φιλαρμονική μέχρι την βόλτα στην Rathausplatz και το υπαίθριο Χριστουγεννιάτικο πάρτυ. Κι όπως ξέρεις, όταν προγραμματίζεις τα πάντα, δεν θα πάει τίποτα έτσι όπως το έχεις στο μυαλό σου.

Το άρωμα από τα ψημένα κάστανα, τα καβουρδισμένα αμύγδαλα, το ζεστό Gluhwein και τα ζαχαρωμένα φρούτα, σβήνουν σιγά σιγά τα πρέπει και μπαίνεις έτσι, χωρίς πρόγραμμα σε ένα καραβάκι και διασχίζεις το Δούναβη για να βρεθείς στην παγωμένη Βουδαπέστη.

Περιδιαβαίνουμε τις γέφυρες που ενώνουν την Βούδα και την Πέστη και αναζητάμε λίγη ζεστασιά σε ένα καπηλειό στην Βούδα. Εκεί που μας σερβίρουν γκούλας και ζεστό κρασί.

Έτοιμη η βαλίτσα κι ο προορισμός δεδομένος πια σε σχέση με τις αναμνήσεις.

Λίγα χιλιόμετρα μακριά και μια ανάσα δρόμος.. 

Γιατί από όλους τους προορισμούς, από όλες τις μαγευτικές πόλεις που μπορείς να πας μέσα στα Χριστούγεννα, η πιο όμορφη κι η πιο γιορτινή είναι εκείνη που σε περιμένει μια αγκαλιά που κουμπώνει. Είναι εκείνη που κάποιος σε περιμένει.

Είναι εκείνος ο προορισμός που μοιάζει με επιστροφή κι όχι με αναχώρηση.

ΥΓ. Έρχομαι…

Secrets

Οι αιώνιοι αντίπαλοι των Χριστουγέννων: μελομακάρονα VS κουραμπιέδες

«Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι, ντιπ χαζοί! Άκου εκεί να κάνουν poll λέει για το τι προτιμάει ο λαός. Εμένα, το λαχταριστό μελομακάρονο ή εκείνο τον άλλο! Ούτε τ’ όνομά του δεν μπορώ να πω! Εκείνον, τον άσπρο ντε! Τον κουραμπιέ!»

Τάδε έφη, μελομακάρονο απευθυνόμενο στις δίπλες που απλώνονται μελομένες στην παραδίπλα πιατέλα.

«Και τελικά τι ψήφισαν αυτοί οι άνθρωποι;»

«Τι ήθελες να ψηφίσουν μελωμένη μου; Το αυτονόητο! Ότι είμαι μια γλύκα, αξεπέραστη αξία τις μέρες των Χριστουγέννων και κοσμώ κάθε ζαχαροπλαστική φαντασίωση.»

«Ε καλά, δεν είναι και αμελητέοι κι αυτοί οι άλλοι, είναι αρκετοί που προτιμούν το κουραμπιεδάκι. Μην τους υποτιμάς τόσο!»

«Έλα δε θέλω αηδίες. Τι θα πει να μην τους υποτιμάω; Κουραμπιέδες είναι κι αυτοί. Φλούφληδες. Ρε μελένια μου, εγώ έχω μια αλητεία μέσα μου. Είμαι ανεξάρτητος, ό,τι έχω, ψήνεται μαζί μου. Μια κι έξω. Δεν με πιάνεις και να μου φεύγουν άσπρες ζάχαρες όπου σταθώ κι όπου βρεθώ!»

«Είστε και οι δυο κλασσικές αξίες. Μην τον προσβάλλεις πια τον κουραμπιέ. Χωρίς αυτόν, μισό θα ήταν το τραπέζι. Θέλετε δεν θέλετε, μαζί πηγαίνετε. Κουραμπιέδες και μελομακάρονα, μελομακάρονα και κουραμπιέδες.»

«Ε.. όχι και ίσα κι όμοια με το ξερό μπισκότο! Γιατί μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά αυτό θα πει κουραμπιές. Ξερό μπισκότο!»

«Τουλάχιστον εγώ δεν ήμουνα πεθαμενατζής.» η φωνή γλυκιά και ήρεμη κρύβει καλά το θυμό.

«Τι είπες κουραμπιέ;»

«Αυτό που άκουσες. Εγώ τουλάχιστον δεν ήμουνα της παρηγοριάς στις κηδείες. Έλα και τα μάθαμε και τα δικά σου που όλο μαγκιά πουλάς. Μακαρωνία σε λέγανε καημένε! Και ήσουν το γλυκό που δίνανε στις κηδείες και στις παρηγοριές. Έ, κάποιος αποφάσισε να σου βάλει και μέλι κι έγινες μελομακάρονο! Να ευχαριστείς τους Μικρασιάτες που σε έκαναν παράδοση το 12ήμερο των Χριστουγέννων κακομοίρηηη.»

Σιωπή έπεσε ανάμεσα στις στολισμένες πιατέλες με γλυκά στο γιορτινό τραπέζι.

Ο κουραμπιές είχε δίκιο. Εκείνος έρχεται από την Τουρκία και το μελομακάρονο στην αρχική μορφή του χωρίς μέλι από την Αρχαία Ελλάδα που υπήρχε ως ψυχόπιτα (μακαρία).

«Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί κοντράρεστε πάντως. Ο καθένας σας έχει την χάρη του και την γλύκα του. Δεν μπορείτε να τα βρείτε και να μην γκρινιάζετε; Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια!»

«Εγώ φταίω μωρέ; Να παραδεχτεί πως είμαι πιο μάγκας και πιο αεράτος και να σταματήσει να μας το παίζει υψηλή κοινωνία.»

«Εγώ βρε αγροίκε μέχρι και αργκό έχω γίνει! Χθες που με έφερναν από το ζαχαροπλαστείο έλεγε ένας «κοίτα με τι κουραμπιέ κυκλοφορεί η γκόμενα», για σένα το λένε αυτό;»

«Α ρε κατακαημένε, με τι ξενέρωτο και βουτυρομπεμπέ εννοούσε! Χρόνια τώρα αυτή την έννοια έχεις. Του μη μου άπτου. Του ευαισθητούλη!»

Κι η αλήθεια είναι πως γιορτές χωρίς το σπίτι να μυρίσει κουραμπιέδες και μελομακάρονα , είναι σα να μην έχουν έρθει ποτέ.

Κι όπως κι αν τα προτιμάμε, μελομακάρονα μελωμένα, μελομακάρονα αμέλωτα (μην απορείς, στο δικό μου σπίτι κάποτε γινόταν μάχη γι’αυτά), με σοκολάτα, όπως και να είναι, πρωταγωνιστούν και κλέβουν την παράσταση.

Κάθε σπίτι γεμίζει από αυτά τα μικρά γλυκά και οι διαδρομές μας γίνονται στάσεις μεταξύ τους. Στάση πιατέλα κουραμπιές, στάση πιατέλα μελομακάρονο μόνο που εκεί στην στάση μελομακάρονο θα σταματάμε πάντα λίγο παραπάνω.

Καλοφάγωτα αγαπημένοι μου!!