Tag / συνήθεια

Featured Love

Υπάρχουν κι εκείνοι οι έρωτες, που δεν έγιναν ποτέ συνήθεια..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Πώς το έλεγε εκείνο το λαϊκό άσμα;
«Δεν είναι ο έρωτας παιδί της λογικής».

Όχι, δεν είναι.
Όσο είναι παιδί τουλάχιστον.
Όσο είναι παιδί, έχει άγνοια κινδύνου και παίρνει τα ρίσκα χωρίς σκέψη, χωρίς δεύτερη ματιά στο τι αφήνει πίσω του.

Όσο είναι παιδί, παίζει με την φωτιά κι αν καεί, ξαναγεννιέται από τη στάχτη του.
Όσο είναι παιδί, κάνει βουτιές στα αβαθή χωρίς να σκέφτεται πώς θα ξανανέβει πάνω.
Όσο είναι παιδί, απολαμβάνει, βιώνει, γεύεται, λαχταρά τα πάντα με λαιμαργία, πόθο, πάθος κι ένταση.
Όσο είναι παιδί, κυκλοφορεί ξυπόλητο και γρατζουνιέται όμως τα σημάδια μοιάζουν να του χαρίζουν γοητεία, όχι πόνο.
Όσο είναι παιδί, τρέχει στην βροχή κι αναζητά να νιώσει κάθε σταγόνα μέχρι το τελευταίο του κύτταρο.
Όσο είναι παιδί, ξέρει πως τα αντέχει όλα, γι’αυτό και τα ρισκάρει όλα. Ξέρει πως στο τέλος της μέρας, όλα θα τα ξεπερνάει μ’ ένα φιλί, μια αγκαλιά και δυο ψίθυρους κωδικοποιημένους μόνο για δυο.

Κι όταν μεγαλώνει;
Τι γίνεται όταν ο έρωτας παύει να είναι παιδί και ωριμάζει;
Τότε σοβαρεύει. Σιγά σιγά αλλάζει κι όνομα.
Άλλοι θα τον πουν αγάπη, άλλοι νοιάξιμο, φροντίδα, ανάγκη, δέσιμο, ακόμα και συνήθεια.
Για λίγο καιρό, μπορούν να συνυπάρξουν κάποια από αυτά ή και όλα αυτά, μα ο έρωτας, ξεχνιέται.
Ξεχνιέται τόσο που γίνεται μια ανάμνηση, γίνεται ένα «θυμάσαι τότε που…»

Μόνο που ξέρεις.. πρέπει να σου πω πως υπάρχουν και κάποιοι έρωτες, που δεν μεγαλώνουν ποτέ.
Είναι εκείνοι οι έρωτες που όταν έρθει η ώρα τους να ωριμάσουν, κοιτιούνται, χαμογελούν, μένουν για λίγο σιωπηλοί κι ύστερα αποχαιρετιούνται με ένα χάδι.
Είναι εκείνοι οι έρωτες που αρνούνται να φορέσουν στενά παπούτσια και ρούχα κομμένα και ραμμένα να τους πνίγουν.
Είναι εκείνοι οι έρωτες που δεν μετράνε τις μνήμες με τα χρόνια αλλά με τις στιγμές.
Είναι εκείνοι οι έρωτες που δίνουν κρυφά ραντεβού απόγνωσης και πάθους γωνία και μετά, γυρνάνε σαν αερικά στους δρόμους, πάντα ξέγνοιαστοί, πάντα γρατζουνισμένοι, πάντα γοητευτικοί κι ανέμελοι.
Πάντα στο τέλος μόνοι..

Featured Love

Ότι δεν ήταν να συμβεί, άστο στην μοίρα του και τράβα παρακάτω.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Κάποιοι άνθρωποι, είναι κομμάτια μιας ιστορίας που γράφτηκε για να τελειώσει αλλά το τέλος ξέχασε να γραφτεί. Κι έτσι μένουν μισοί, περιμένοντας κάτι.
Περιμένοντας κάποιον.
Κάποιον να τους γράψει ένα τέλος που να τους αξίζει ή να τους δώσει ένα δρόμο να περπατήσουν που να τους αξίζει.

Αν είναι όμως να μην του αξίζει άστο, άστην χωρίς τέλος την ιστορία.
Το προτιμά.

Άλλωστε έμαθαν αυτοί οι άνθρωποι.
Έμαθαν να μπαίνουν στην ζωή τους διάφοροι κάνοντας θόρυβο και να χάνονται στα κρυφά, χωρίς λέξεις, χωρίς ματιές, χωρίς ένα φιλί για το τέλος.
Άνθρωποι μουντοί, σε σχέσεις θολές.
Άνθρωποι που έμαθαν σε μια βολή κι από εκεί δεν τόλμησαν ποτέ να ξεμυτίσουν μην τύχει και ταράξουν την ψεύτικη γαλήνη τους.
Άνθρωποι που ένα πρωί ξυπνάνε και κάθε τι παλιό τους φαίνεται ξένο και το κοιτάνε σαν να μην το αναγνωρίζουν πια.
Άνθρωποι που τρομάζουν στην σκέψη του καινούριου.
Άνθρωποι που έχουν κάνει την συνήθεια ασπίδα τους και την ρουτίνα δίχτυ ασφαλείας τους.
Κι όμως ακόμα κι εκείνοι, ένα πρωί ξυπνάνε και το «μέχρι σήμερα» δεν τους κάνει πια.
Τα ρούχα τους είναι στενά και οι μάσκες τους έχουν φαρδύνει και πέφτουν.
Τώρα πια δεν έχουν ρόλο να υποδηθούν.
Δεν έχουν κοινό να τους χειροκροτήσει.
Δεν έχουν μείνει άλλα ψέματα να ειπωθούν κι άλλες αλήθειες να δουν το φως της μέρας.
Τώρα πια, είναι μόνοι με παρέα τους την ζεστασιά της συνήθειας.
Κάποιοι, λίγοι, θα σκεφτούν να αποδράσουν από αυτό κι άλλοι θα κρυφτούν για να ξεγελάσουν άλλη μια φορά την ίδια τους την ζωή.
Σε μια ζωή που είναι μία, μοναδική και δεν έχεις τρόπο να την γυρίσεις πίσω, τις εκπτώσεις φρόντισε να μην τις κάνεις στα αισθήματα.

Οι υποχωρήσεις κι οι συμβιβασμοί μπορεί να μοιάζουν δύσκολη εξίσωση μα είναι απαραίτητοι για να πας στην επόμενη πράξη.
Χτίσε γέφυρες εκεί που αξίζει και τις άλλες τις σάπιες, κάψτες!
Βάλτους φωτιά και μην αφήσεις τίποτα όρθιο.
Μην ψάχνεις πάντα σε κάποιον άλλο την αδικία και τον πόνο.
Αν δεν αδικήσεις εσύ τον εαυτό σου, δεν θα σε αδικήσει κανείς.
Αν δεν πονέσεις εσύ τον εαυτό σου, δεν θα σε πονέσει κανείς.
Κι όταν δεν ήταν να συμβεί, άστο στην μοίρα του και τράβα παρακάτω.
Κάποια όνειρα δεν ήταν να γίνουν ζωή κι όσο με πάθος προσπαθείς να τους δώσεις ζωή, τόση ζωή χάνεις!

Γίνει η μοίρα σου κι όχι η εμμονή σου!

Featured Love

Μην κοροϊδεύεις πια τον εαυτό σου. Ο έρωτας σας τελείωσε.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Μηνύματα μηχανικά γραμμένα, σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Τηλέφωνα που οι λέξεις είναι επαναλαμβανόμενες σε ένα τρομακτικό μοτίβο.
Τώρα πια δεν ρωτάει κανείς από τους δυο «τι κάνεις».
Το πήρε κι αυτό η συνήθεια. Το κατάπιε η ρουτίνα.

Καμιά αρχή δεν προμηνύει αυτή την κατάληξη.
Κι όμως όταν έχει έρθει το τέλος το ξέρεις.
Μπορεί να κοιτάς από την άλλη αδιάφορα. Να κάνεις πως δεν είδες, δεν άκουσες.
Μπορεί να κοιτάς το τέλμα μπροστά σου και να το βαφτίζεις καθημερινότητά, όμως στον εαυτό σου, δεν μπορείς να συνεχίσεις να λες αυτές τις αηδίες.

Ξέρεις καλά πώς έχετε υπάρξει.
Ξέρεις καλά πώς έχει κυλήσει ο χρόνος μεταξύ σας.
Θυμάσαι ακόμα τα τηλεφωνήματα με τις ώρες, τα μηνύματα μέχρι το ξημέρωμα κι ας μην καλύπτονταν οι μαύροι κύκλοι ούτε με μισό τόνο concealer.

Και τώρα μένεις.
Μένεις σε αυτό το περίπου σχέση, κατά προσέγγιση επικοινωνία, κατά λάθος ύπαρξη.
Μένεις γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι τα κενά μαξιλάρια δίπλα σου. Το άγνωστο μέλλον που δεν ξέρεις τι μπορεί να φέρει.

Είναι εκεί, είστε εκεί, αλλά δεν είστε μαζί.
Δεν είστε μαζί σε τίποτα. Ο καθένας στον μικρόκοσμό του και στην μέση η συνήθεια.
Κινήσεις μηχανικές, λέξεις χιλιοειπωμένες και προβαρισμένες, κι ο αυθορμητισμός θαμμένος σε ένα κουτί με άλλα ξεχασμένα συναισθήματα.

Ταξίδια, ξενύχτια και όνειρα, τα χρησιμοποιείς για άγκυρες.
Άγκυρες να σε κρατήσουν εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ήδη το κενό σου κι ένα «εμείς» που μοιάζει λίγο με ειρωνεία όσο το ξεστομίζεις.

«Δεν θέλω να μείνω μόνη» σε ακούω να μουρμουράς.
Μα είσαι ήδη μόνη. Πιο μόνη δεν γίνεται.
Τι κι αν δίπλα σου υπάρχει ένα σώμα.
Άψυχο είναι.
Για έναν πούστη εγωισμό μένετε κι οι δυο, μέχρι ένας από τους δυο να μην αντέξει.

Κι η αγάπη;;;
Άστην μωρέ αυτή την έρμη την αγάπη.
Στο όνομά της τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Στο βωμό της, η μεγαλύτερη θλίψη που μπορείς να νιώσεις.

Όχι μάτια μου, δεν αρκεί η αγάπη.
Δεν είναι αγάπη η καλημεροκαληνύχτα.
Συνήθεια είναι.
Και για να μείνεις, η αγάπη δεν αρκεί.

Μην γελιέσαι.
Το άκουσες το μήνυμα. Δεν το είχες στο αθόρυβο.
Την ψυχή σου έχεις βάλει στο αθόρυβο μην τυχόν και ακουστούν οι κραυγές της παραέξω.

Φοράς μια πανοπλία μην τυχόν και σε αγγίξει καμία αλήθεια και σε μαγαρίσει και τρέχεις να παραστήσεις τον Δον Κιχώτη στην μάχη της αγάπης.

Άλλο η αγάπη, άλλο ο έρωτας.
Μην τα μπερδεύεις.

Η αγάπη είναι λόγος να μείνεις στην ζωή του άλλου.
Δεν αρκεί να μείνεις σε σχέση με τον άλλο!!

Μην ξεφτίζεις την σχέση.
Μην ξεφτιλίζεις το παρελθόν.
Μην υποτιμάς το είναι σας.

Κάποτε υπήρξατε καλά μαζί και τώρα αυτό είναι τόσο μακρινό που δεν θυμάστε καν πώς είναι.

Πάτα φρένο και κατέβα.
Χωρίς πολλές λέξεις. Χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Τι να εξηγήσεις.
Τα ανείπωτα, τα έχουν πει όλα!

Ξεκίνα να περπατάς προς την πρώτη έξοδο κινδύνου.
Κι ας έχεις ξεχάσει πώς είναι.

LoveLetters