Tag / σιωπή

Featured Love

Στον έρωτα, η σιωπή είναι επικοινωνία και το άρωμα επισφράγιση.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

«Θέλω να αλλάξουμε ρόλους και να παίξουμε κρυφτό απόψε.
Μόνο που δεν θα σε ψάχνω εγώ, αλλά εσύ. Εγώ θα χαθώ στην πόλη, θα την περιδιαβώ. Θα ψάξω να βρω γωνιές ξεχασμένες και θα σου κρύβομαι. Κι όταν κουραστώ, θα έρθω και θα κάνω μια βουτιά στο μυαλό σου για να σε βοηθήσω να με βρεις. Θα σου αφήσω σημάδια να με ακολουθήσεις για να μην με χάσεις. Για να μην με ξεχάσεις.»

«Δεν χρειάζομαι σημάδια. Μόνο την μυρωδιά σου θα ακολουθήσω και θα σε βρω. Πάλι.» μου απαντάς με εκείνο το ύφος το υπεροπτικό που κρύβει όλη την ανασφαλή σιγουριά σου.

Κι εγώ χάνομαι στους δρόμους.
Περπατάω και κοιτάω γύρω μου αν με έχεις ακολουθήσει. Αν με έχεις βρει ή με χάνεις.

Γέρικος λύκος και τυφλός, η μνήμη όταν πεινάσει
Γυρνάνε στο μυαλό μου οι στίχοι του Μάλαμα κι εμένα η μνήμη μου πεινάει από καιρό για όλες τις στιγμές σου μέσα στο χρόνο.
Για όλα εκείνα τα σημάδια που άφησες πάνω στις στιγμές μου.
Χάνομαι μέσα στα στενά κι ανακαλύπτω δρόμους που δεν τους έχω ξαναπερπατήσει.

Δεν είσαι εκεί αλλά σε κουβαλάω μαζί μου.

Περπατάμε μαζί και σου ψιθυρίζω.
Αναρωτιέμαι αν θα με βρεις. Αν θα μπορέσεις να με βρεις.
Κι όλο και χάνομαι σε πιο περίπλοκα στενάκια μέσα στην πόλη.
Δεν κάνω στάση. Δεν σου δίνω καν το πλεονέκτημα του χρόνου.
Κάθε που μου ζητούσες αφορμές εγώ σου έδινα αιτίες.
Δεν ήθελα να ξεφτίζεις την σχέση μας με ανόητες αφορμές.
Δεν μας πρέπουν οι αφορμές.
Είναι για τους δειλούς, τους άχρωμους και τους άοσμους.

Κι εμείς οι δυο φωνάζουμε από μακριά ανόητη γεναιότητα και άγνοια κινδύνου και φοράμε στο τώρα μας το μπλε της θάλασσας και στο χθες εκείνο το βαθύ κόκκινο που παίρνει ο ουρανός όταν αποκοιμίζει τον ήλιο.
Και μυρωδιά μας… αυτό είναι μυστικό. Μυστικό που δεν προδώσαμε ποτέ.

Και κάθε που στεκόσουν δίπλα μου αλλά αναζητούσες με την άκρη του ματιού σου την έξοδο κινδύνου εγώ σου φώτιζα το δρόμο να για φτάσεις πιο γρήγορα εκεί. Στην έξοδο.

Φόραγα κι εκείνο το χαμόγελο, το πιο μεγάλο, το πιο καλά προβαρισμένο και σε άφηνα να ξεμακρύνεις.

Έτσι όπως ξεμακραίνω τώρα εγώ.
Και μετά;
Και μετά, σιωπή.
Και μετά, κενό.
Και μετά, μια δημιουργική μοναχικότητα να γεμίζεις το τώρα.

Με κούρασε η διαδρομή.
Θέλω να ξαποστάσω.

Κοιτάω γύρω μου και δεν είσαι πουθενά.
Τα κατάφερα.
Σου ξέφυγα. Κι ας τσιμπάει τόσο η διαπίστωση.

Κρατάω ένα μισοάδειο ποτήρι κρασί και κάθομαι κάτω και εσύ στέκεσαι εκεί. Από πάνω μου. Σαν να μην με έψαχνες. Σαν να ήξερες από την αρχή πού θα με βρεις.

Κι εγώ, χωρίς τελικά να ξέρω αν στάθηκα για να σε περιμένω ή αν στάθηκα για να φύγεις ακόμα μακρύτερα.

«Πώς το κάνεις αυτό;» σε ρωτάω
«Σε μυρίζω» μου απαντάς και χαμογελάω.

Τώρα ξέρω.

Είναι εκείνη η αδιόρατη αύρα που κουβαλάμε και αντανακλά κομμάτι από το είναι μας. Είναι το σανταλόξυλο και το γιασεμί του αρώματος που δεν άλλαξες ποτέ. Είναι το γιασεμί και η βανίλια από το άρωμα που δεν άλλαξα ποτέ. Είσαι εσύ κι εγώ και ο ιδρώτας που μοιραστήκαμε πάνω από εξαντλημένα «θέλω» και ατελείωτα «διεκδικώ». Είναι η αλμύρα από τα δάκρυα στις στιγμές του πόνου.

Είναι που κανένα άρωμα δεν μπορεί να μυρίσει το ίδιο πάνω σε άλλο σώμα. Κι αυτό γιατί την στιγμή που αγγίζει το σώμα, αναπτύσσει μαζί του μια μυστική συμφωνία.

Μια συμφωνία για στιγμές που θα προδίδεται και άλλες που θα παραδίδεται.

Μια συμφωνία χωρίς λέξεις.
Η σιωπή είναι η επικοινωνία και η μυρωδιά η επισφράγισή της.

Μια συμφωνία που την έκαναν δυο σώματα που αποφάσισαν πως η απόσταση, δεν έχει σημασία. Μια συμφωνία στο χρόνο που δεν μπορεί να την σπάσει τίποτα κοινό και συμβατό.

Όσο εκείνος κι εκείνη, θα βρίσκουν ο ένας τον άλλο μέσα στα σκοτάδια τους, με μόνη πυξίδα στο κρυφτό τους, το άρωμα τους.

LoveLetters

Featured Love

Το παιχνίδι της σιωπής

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι, σου ψιθυρίζω. Ένα παιχνίδι από τα παλιά, εκείνα τα παιδικά.

Ένα παιχνίδι αθώο, με κανόνες απλούς και κατανοητούς. Ένα παιχνίδι που δεν θα χρειάζεται καμία ηλεκτρονική συσκευή.

Δεν το λένε playstation, wii, Nintendo και δεν ξέρω και γω τι άλλο.

«Θες να παίξουμε κρυφτό;» μου λες.

Όχι, σου απαντάω. Παίζουμε κρυφτό όλη τη ζωή μας και είδες τα αποτελέσματα; Ολέθρια. Επιλέξαμε τους πιο λάθος συμμάχους, τους ακόμη πιο λάθος συμβούλους και παίξαμε κρυφτό. Κι αυτά τα παιχνίδια μάτια μου, έχουν έναν κανόνα άγραφο. Κρυφό, αλλά πολύ σημαντικό.

Μην παίζεις παιχνίδια παιδικά, σαν ενήλικας. Αν το κάνεις, έχεις χάσει από την αρχή.

Κι αυτό το κρυφτό, άθλια το παίζαμε κι οι δυο.

«Κυνηγητό; Αμπάριζα;» συνεχίζεις και με ρωτάς.

«Μπααα….» σου απαντάω.

Χρόνια τώρα παίζουμε ένα ιδιότυπο κυνηγητό με τους εαυτούς μας, τις σκιές μας και τα φαντάσματά μας. Κυνηγάμε στοιχειωμένα όνειρα και δράκους. Προσπαθούμε να ξεχάσουμε ή να προσποιηθούμε πως  δεν ζήσαμε.

Αρχίζεις και θυμώνεις, το νιώθω.

«Ωραία, τι θες να παίξουμε;».

«Θυμάσαι το παιχνίδι της σιωπής;», σε ρωτάω. «Εκείνο το παιχνίδι που δεν πρέπει να μιλήσεις στον άλλο. Μόνο να τον κοιτάς συνέχεια στα μάτια, χωρίς να μιλήσεις. Χωρίς να βγάλεις άχνα. Δεν πρέπει να μιλήσεις, δεν πρέπει να γελάσεις, δεν πρέπει να κάνεις τίποτα. Και στο τέλος κερδίζει εκείνος που θα αντέξει περισσότερο».

Με κοιτάς με βλέμμα σκοτεινό. Φοβάσαι τη σιωπή και το ξέρω.

«Γιατί αυτό;».

«Γιατί είναι ένα παιχνίδι παιδικό. Που ζητάει παιδική αθωότητα, παιδικό πείσμα και…».

Γιατί είναι ένα παιχνίδι που σε προκαλεί να μη φορέσεις μάσκα. Δεν θα πεις λέξεις για να παρασύρεις  την πραγματικότητα στο μονοπάτι που θες. Δεν θα γελάσεις για να καλύψεις με την ένταση το λυγμό μέσα σου. Γιατί μέσα στη σιωπή δεν θα βρεις σωσίβιο να κρατηθείς. Θα πρέπει να κολυμπήσεις μέσα στα μάτια του άλλου.

Να ψάξεις να βρεις όλα εκείνα που κάποτε σε έκαναν να γελάσεις. Όλα εκείνα που σήμερα θες, απαιτείς. Όλα εκείνα που σε θυμώνουν, που σε πληγώνουν, που αγαπάς και που μισείς.

Και στο τέλος, στο απόλυτο τέλος αυτού του παιχνιδιού, θες δεν θες, θα ξέρεις την αλήθεια. Την αμακιγιάριστη αλήθεια.

Γιατί στο τέλος, επικρατεί το πιο δυνατό συναίσθημα.

«Και τότε; Τι γίνεται τότε;».

«Όταν ήμασταν παιδιά, τελείωνε πάντα με γέλιο. Με εκείνο το γελοία βροντερό, απόλυτα αληθινό  γέλιο. Εκείνο το παιδιάστικο, υστερικό μέχρι δακρύων, γέλιο».

«Και τώρα;».

Σωπαίνω. Δεν έχω απάντηση. Την απάντηση την ξέρει μόνο η ψυχή.

Μπορεί να τελειώσει με γέλια. Μπορεί να τελειώσει με δάκρυα.

Μπορεί να τελειώσει και με σιωπή, που  θα την ταράξει μόνο μια πόρτα που κλείνει.

Μπορεί να μην τελειώσει και ποτέ.

«Πώς γίνεται να μην τελειώσει ποτέ;».

«Η αλήθεια και η σιωπή, πολλές φορές είναι βολικές».

Μπορεί κάλλιστα να βολευτεί ο καθένας στη σιωπή του.

Να ξεχάσει πως όλα ξεκίνησαν απλά, όπως ένα παιχνίδι. Έτσι όπως κάποτε ξεκινάει ο έρωτας.

Έτσι σαν παιχνίδι όπως είναι και η ίδια η ζωή. Ένα  παιχνίδι που μπορεί να το κερδίσεις, να το χάσεις, να πονέσεις, να σπάσεις κάθε πιθανό κόκαλό σου,  ακόμα και την καρδιά σου, καμιά φορά.

Αν έχεις διαλέξει όμως καλό σύμμαχό στο παιχνίδι σου, αν έχεις διαλέξει προσεκτικά τον «συνένοχο στο έγκλημα», ξέρεις πως θα σε φροντίσει.

Θα σου καθαρίσει τις πληγές, θα σε κρατήσει να σηκωθείς κι ας κουτσαίνεις.

Θα προσποιηθεί πως κουράστηκε κι εκείνος και θα σε περιμένει να κάνετε τα βήματα μαζί.

Θα περιμένει…

Μέχρι να δυναμώσεις. Μέχρι να σταθείς στα πόδια σου για να μπορείς να ξανατρέξεις.

«Κι αν ο σύμμαχος δεν είναι καλός;».

«Τότε, ένα πρωί, θα ξυπνήσεις και το παιχνίδι θα έχει τελειώσει. Χωρίς νικητή. Χωρίς χαμένο. Χωρίς  αίσθηση ικανοποίησης ή επινίκια. Χωρίς ζωή. Χωρίς λόγια».

«Και πώς μπορείς να ξέρεις αν ο σύμμαχος που διάλεξες είναι καλός ή κακός;».

Τώρα πια δεν σου χαμογελάω.

Τώρα πια, σου λέω τις τελευταίες λέξεις πριν ξεκινήσει το παιχνίδι της σιωπής.

«Το ξέρεις όταν δίνεις λόγους, αιτίες, αφορμές να φύγει κι εκείνος μένει. Όταν επιλέγει να γίνει, όχι  σύμμαχος στη χαρά, αλλά στο σκοτάδι σου. Όταν είναι δίπλα σου χωρίς στρατηγική. Χωρίς δεύτερα  πλάνα. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κι επειδή δεν μπορείς ποτέ να το ξέρεις μέχρι να σταθείς απέναντί  του και να παίξεις το παιχνίδι της σιωπής, να είσαι έτοιμος για όλα».

Σώπασε τώρα…Σώπασε και κλείσε τα μάτια.

Όταν τα ανοίξεις, θα έχεις θυμηθεί όλους τους λόγους για να γελάσεις, όλες τις στιγμές που άξιζαν να κλάψεις, όλες τις αφορμές για να ξεχάσεις και πάνω από όλα, θα ξέρεις αν απέναντι από τα μάτια σου θα είμαι εγώ ή η σκιά μου, που θα φεύγει.

LoveLetters