Tag / παρακάτω

Secrets

Μη μένεις σε όσα μας χαλάνε. Πάμε παρακάτω…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Έλα να διεκδικήσουμε πίσω το καλοκαίρι μας!!!

Δεν αντέχω άλλες κραυγές και πολιτικές αναλύσεις. Ξέραμε την αλήθεια κι ας μην θέλαμε να την παραδεχτούμε. Τώρα την είδαμε, την κοιτάξαμε κατάματα και θα την ζήσουμε.

Κι αφού θα το ζήσουμε το ζόρι που άλλοι επέλεξαν για εμάς, εγώ θα επιλέξω τον τρόπο!!!

Διατηρώ το δικαίωμά μου να επιλέξω τον τρόπο που θα ζήσω τα δύσκολά μου.

Κι εγώ επιλέγω να τα ζήσω με τους ανθρώπους μου. Στον μικρόκοσμο που θα ξαναφτιάξω από τα γκρεμίδια που έμειναν πίσω. Και τώρα, ότι χτίσω θα είναι επιλογή μου. Κι ότι ζήσω, κι αυτό επιλογή μου θα είναι.

Επιλέγω τα βράδια στο μπαλκόνι με μπιρίμπα και taboo και να γελάμε πάλι σαν παιδιά. Θα μας πάρει χρόνο, το ξέρω. Ξεχάσαμε να γελάμε.

Έγινε ενοχικό το γέλιο κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που επιτρέψαμε να γίνει στην ψυχή μας.

Επιλέγω την αμμουδιά και μπύρες στην άκρη της θάλασσας και βουτιές με μάτια ανοιχτά να προσπαθώ να δω το θολό βυθό, σαν την θολή ζωή μας.

Κι αν δεν προλάβαμε μέσα στην μέρα, υπάρχουν και οι νύχτες!!!

Επιλέγω να γίνεις εσύ η θάλασσά μου κι εγώ να σε εμπιστευτώ για να με ταξιδέψεις.

Επιλέγω τα βιβλία και τη μουσική, τις συναυλίες.

Επιλέγω να παίξουμε μπουγέλο ξανά και να βγάζω το αλάτι από πάνω μου στην αυλή, με το παγωμένο νερό από το λάστιχο.

Επιλέγω μια φέτα καρπούζι στην παραλία και φρούτα ξεπλυμένα στην θάλασσα.

Επιλέγω το καλοκαίρι μου να ξαναμυρίσει θυμάρι ξερό και τα μεσημέρια μου να έχουν τον ήχο των τζιτζικιών.

Επιλέγω να ψάχνω το τέλεια ατελές βότσαλο στην παραλία. Εκείνο που θα έχει μια ρωγμή, ένα σημάδι, ένα σπάσιμο πάνω του που θα κάνει το κάνει ατελές και στα μάτια μου θα είναι τέλειο.

Σαν κι εσένα.

Επιλέγω να μην κάνω βουτιά στην κατάθλιψη και να αντισταθώ.

Θάλασσα απ’ άκρη σ’άκρη, κι αν έμαθες να κάνεις μπάνιο μόνο στις in παραλίες, να σου πω πως οι ωραιότερες παραλίες είναι παρακάτω.

Μαγική λέξη το παρακάτω. Το κλειδί σε όλη μας την ζωή.

Παύση.
Παρακάτω.

Δεν έχει κατάλληλη στιγμή το παρακάτω. Δεν έχει τώρα, σε λίγο, πριν λίγο. Έχει μόνο το τώρα. Έχει μόνο την στιγμή αυτή.

Άνοιξε καλά τα μάτια σου και δες το, έρχεται αυτό το παρακάτω κι είναι σκληρό και αδίστακτο, όπως κάθε εκδίκηση.

Κι όσο οι «άλλοι» θα σε εκδικούνται με το να σου μαυρίζουν το καλοκαίρι, εσύ φτιάξε μια καινούρια ρουτίνα, μια κανονικότητα.

Κι αν έμαθες κάτι μέσα σε αυτή τη χαοτική περίοδο, είναι η ανεκτίμητη αξία της κανονικότητας, της ρουτίνας, της συνήθειας.

Η ανεκτίμητη αξία, να μπορείς να κάνεις αυτά που έκανες από συνήθεια, από «πάντα», χωρίς σκέψη και επεξεργασία.

Ο πρωινός καφές και το κουλούρι, η γκρίνια στην δουλειά, το ασανσέρ που ακόμα δεν φτιάχτηκε και κάθε μέρα ανεβαίνεις στον πέμπτο με τα πόδια μουρμουρίζοντας.

Η κίνηση στην παραλιακή, ακόμα κι αυτή, γίνεται συνήθεια. Συνήθεια που σου θυμίζει πως η ζωή σου είναι «κανονική».

Όλα εκείνα που δεν εκτίμησες ποτέ και τώρα σου λείπουν και τα ζητάς πίσω για να ξανανιώσεις ασφαλής μέσα στην ζωή σου.

Μου λείπουν οι μέρες που τα καλοκαίρια μετριόντουσαν με παγωτά και βουτιές κι ακόμα και τα τσιμπήματα από τα κουνούπια ήταν «παράσημα» του καλοκαιριού που πέρναγε από μέσα μας.

Μεγαλώσαμε και σοβαρέψαμε όλοι απότομα τούτο το καλοκαίρι.

Ενηλικιωθήκαμε μέσα σε μια στιγμή κι αποφασίσαμε να κουβαλήσουμε στους ώμους μας το βάρος, τις ενοχές και τα προβλήματα όλου του κόσμου.

Και μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια, το παραδώσαμε αμαχητί αυτό το καλοκαίρι.

Υπάρχει χρόνος ακόμα όμως. Για όλα. Για ό,τι χρειάζεται η ψυχή σου για να επουλώσει τις πληγές της.

Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να γιατρέψει η αλμύρα της θάλασσας κι ο ήλιος κι οι άνθρωποί σου.

Αυτά που έχουμε σε αφθονία και δεν μας κοστίζουν τίποτα.

Πάμε, παρακάτω…

LoveLetters

Secrets

Επέλεξα να είμαι ο εαυτός μου κι αν δεν το αντέχεις, τράβα παρακάτω

«Να είσαι…»

Φράσεις που ξεκινάνε με την προστακτική και τελειώνουν με την επιθυμία του τι θα θελε να είναι ο καθένας και δεν είναι.

«Να είσαι δυνατός»
«Να είσαι ψύχραιμος»
«Να μην σε παίρνει από κάτω»
«Να μην δείχνεις ότι πονάς»

Κάνε μου μια χάρη σε παρακαλώ… μάζεψε όλα τα «Να…» από την ζωή μου και τράβα παρακάτω.

«Να μην κλαις»
«Να μην στεναχωριέσαι»

Γιατί ρε φίλε;;
Γιατί δεν αντέχεις να με δεις να κλαίω;
Γιατί δεν το αντέχει η τελειότητά σου να χαραχθεί με λύπη και δάκρυα;;
Πάρε το βλέμμα σου από πάνω μου κι ακόμα καλύτερα, πάρε και τον εαυτό σου μακριά μου!

Εγώ επέλεξα να είμαι ο εαυτός μου.
Επέλεξα για μια φορά να είμαι εγώ.
Τσακισμένη, αφτιασίδωτη, χωρίς μάσκα και προσωπείο.
Επέλεξα να μην με δεις όπως σε βολεύει.
Να μην με δεις όπως σε συμφέρει.

Επέλεξα να είμαι εγώ, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα με δεις αδύναμη και δακρυσμένη.
Επέλεξα να μην είμαι η δύναμη κανενός. Ούτε καν του εαυτού μου.
Επέλεξα να είμαι εγώ, ακόμα κι αν αυτό σε τρομάζει γιατί χαλάω την τέλεια εικόνα που έχεις στο μυαλό σου.
Επέλεξα να είμαι εγώ, κι αν δεν αντέχεις την απάντηση στο «Πώς είσαι;», να μου κάνεις την χάρη και να μην με ρωτάς.

Τελείωσα από καιρό με τα ανούσια «μια χαρά» και τα κενά «καλά».
Κι αν εσένα σε σοκάρει να σου λέω πως δεν είμαι καλά, πως παλεύω, πως δίνω μάχες, δεν πειράζει.

Στο express των συναισθημάτων τούτη τη φορά δεν θα επιβιβαστώ.
Θα μείνω στην αποβάθρα και θα κοιτώ τα τρένα να περνάνε.
Πρώτα οι ψεύτες. Ύστερα οι βολεμένοι. Λίγο μετά οι δειλοί και οι λίγοι.
Μετά θα περάσουν εκείνοι που σε αντέχουν μόνο όταν ταιριάζεις με την εικόνα τους και λίγο μετά θα έρθουν κι εκείνοι οι άλλοι με τα μεγάλα «θα».
Κι όταν όλοι αυτοί περάσουν.. τότε θα έρθει και το δικό μου το τρένο.

Δεν έχει πολλούς μέσα. Έχει εκείνους που επέλεξα.
Έχεις εκείνους που έμειναν την ώρα που γκρεμιζόταν συθέμελα και η τελευταία πορσελάνινη μάσκα μου.
Έχει εκείνους που είδαν τον πόνο και δεν δοκίμασαν να ζωγραφίσουν πάνω του χαμόγελο για να νιώσουν καλύτερα εκείνοι.
Έχει εκείνους που η αγκαλιά τους, έκλεισε έξω κάθε σκουπίδι που δεν άξιζε να αγγίξει την ψυχή.
Έχει εκείνους που αντέχουν να σε κοιτάνε στα μάτια όταν τους λες «πονάω» και να σου λένε.. «δεν πειράζει.. θα περάσει.. μέχρι τότε, εγώ είμαι εδώ..»
Έχει εκείνους που μένουν επειδή επέλεξαν να μην σε κάνουν δύναμή τους και πλάτη τους.
Έχει εκείνους που διάλεξαν να πλέξουν τα χέρια τους με τα δικά σου και να πέσουν στο πάτωμα μαζί σου.

Να πέσουν και να μείνουν εκεί, κάτω, πεσμένοι, δίπλα σου, μέχρι να έρθει η ώρα να ξανασηκωθείς.
Μέχρι να έρθει η ώρα να αναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου.
Μέχρι τότε… κάνε μου μια χάρη σε παρακαλώ..
Μάζεψε τα «να…» και τράβα παρακάτω!!
Εδώ, σ’αυτό το βαγόνι, τις ξεφορτωθήκαμε τις μάσκες.
Και μαζί με τις μάσκες, ξεφορτωθήκαμε κι εκείνους που μας τις φόρεσαν.