Tag / μνήμη

Featured

Τζένη Καρέζη : Ας πούμε πως είμαι απλώς μια γυναίκα.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Μια γυναίκα σταθμός στην ιστορία του Θεάτρου και του Κινηματογράφου, με μάτια που μαγνήτιζαν και φωνή που σε σαγήνευε.

Συστηνόταν με την χαρακτηριστική φράση “εγώ, δεν είμαι για λίγα” κι ακριβώς αυτό ήταν.
Μια γυναίκα, όλα ή τίποτα.
Κοσμική και μάγκας την ίδια στιγμή. Φυλακίστηκε για τα πολιτικά της πιστεύω και θα το ξανάκανε με μεγάλη ευχαρίστηση.

Ερωτεύτηκε πραγματικά με μια ματιά και κέρδισε στον έρωτα πάνω από μια παρτίδα τάβλι.

Αυτή ήταν η Τζένη Καρέζη.

Αντράκι και γυναίκα σε μια ψυχή αέρινη. 

Έφυγε, το 1992 αφήνοντας παρακαταθήκη εκτός από το καλλιτεχνικό της έργο, την ματιά της για την ζωή, τους ανθρώπους και τον έρωτα, την γυναίκα και την ίδια την ζωή.

Λείπει πολύ… κι εμείς την θυμόμαστε μέσα από χαρακτηριστικές λέξεις της!

Το πιο ερωτικό στον άνθρωπο, είναι τα μάτια. Το βλέμμα και ό,τι κρύβει είναι το διεθνές, το διαχρονικό, το μεγαφυσικό, το πανίσχυρο, το αδιαμφισβητητο ανθρώπινο διαβατήριο. Ή μάλλον το διαβατήριο των ερώτων μας”

“Εγώ έμαθα πως για να πάρεις από μια σχέση, πρέπει πρώτα να δώσεις. Δίνω λοιπόν! Αν ο άλλος δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει την προσφορά μου, δεν φταίω εγώ.Ούτε μπορώ να ξεκινάω με επιφυλάξεις για τους ανθρώπους. Είμαι αυτή που είμαι, ακριβώς όπως ήμουν παιδί και αυτή την παιδικότητα την χαίρομαι.”

“Μεγαλώσαμε πια! Δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ, χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με θάθος για την ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουν κανένα λόγο να μου πουν ψέματα. Κι εγώ την αλήθεια την λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια, οδεύει προς τον θάνατο. Τον όποιο θάνατο..”

“Έχω όλα τα προσόντα που μπορούν να ενοχλήσουν έναν άντρα. Είμαι εγωίστρια, πεισματάρα, ισχυρογνώμων, κυκλοθυμική. Με άλλα λόγια, είμαι δύσκολη περίπτωση. Αλλά, αν ένας άντρας έχει το κουράγιο να περάσει απτόητος μέσα απ’ όλα αυτά τα ελαττώματά μου και περάσει το φράγμα, τότε πια δεν είμαι ούτε τόσο εγωίστρια ούτε τόσο πεισματάρα. Βασικό μου χάρισμα είναι ότι γίνομαι “πολλή παρέα” με τον άντρα που αγαπάω. Μπορώ δηλαδή να είμαι συγχρόνως και καλή φίλη. Μόνο σέξι δεν είμαι. Αυτό είναι σίγουρο, τουλάχιστον με την έννοια που κυκλοφορεί ο όρος αυτός. Άλλωστε, πιστεύω ότι οι άντρες άλλες γυναίκες βρίσκουν σέξι κι άλλες τελικά ερωτεύονται. Το αν είμαι γοητευτική δεν μπορώ να το κρίνω εγώ. Ας πούμε πως είμαι απλώς μια γυναίκα. Κρύβει τόσα πολλά αυτή η λέξη, που εμένα μου φτάνει”.

«Το σεξ είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή και η βασική προϋπόθεση του έρωτα. Μπορεί ένα ζευγάρι να το συνδέουν χίλια δυο πράγματα, αλλά η βάση όλων είναι το σεξ. Έρωτας χωρίς σεξ είναι αδύνατον να υπάρξει. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει σεξ χωρίς έρωτα. Τώρα τι σόι σεξ είναι αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω. Γιατί, για μένα, ένα από τα πιο μαγευτικά στοιχεία του σεξ είναι η ανακάλυψη του άλλου ανθρώπου. Αλλά το άλλο άτομο πρέπει να το αγαπάς για να θέλεις κάθε στιγμή να το ανακαλύπτεις. Δεν είμαι καθόλου πουριτανή, σιχαίνομαι όμως βαθύτατα τον ελεύθερο έρωτα. Αυτή η χειραφέτηση της γυναίκας, η κακώς εννοούμενη σεξουαλική ελευθερία και η εξίσωσή της με τον άντρα βρίσκω πως είναι ολέθρια. Ποτέ δεν ανακαλύπτει κανείς τον έρωτα μέσα από πολλούς ανθρώπους. Μια γυναίκα πρέπει να κρατάει τον εαυτό της για τον άνθρωπο που θα ερωτευτεί ή έστω που θα νομίσει ότι έχει ερωτευτεί και να μη σπαταλιέται. Γιατί αν «ζει τη ζωή της» έντονα, όταν θα έρθει εκείνος ο άντρας που θα ερωτευτεί πραγματικά, δεν θα έχει πια να του δώσει, παρά μόνο ένα βρόμικο κορμί και μια ακόμα πιο βρόμικη ψυχή».

LoveLetters

Featured Love

Να το ακούς το σώμα σου. Δε θα σου πει ψέματα ποτέ.

Της Σοφίας Παπαηλιάδου.

Να το ακούς το σώμα σου όταν σου μιλάει.
Γιατί σου μιλάει.
Το σώμα σου έχει μνήμη και μάλιστα χωρίς να διαγράφει τίποτα.

Το σώμα ανακαλεί στην μνήμη του τα πάντα.
Κάθε άγγιγμα, κάθε συναίσθημα, κάθε στιγμή που πέρασε από πάνω του, το σώμα την έχει καταγράψει.

Το σώμα φτιάχνει τις μνήμες του και εκεί καταγράφει κάθε επιθυμία, κάθε ανασφάλεια, κάθε πόνο, κάθε τι που βιώνει.

Να το ακούς το σώμα σου όταν σου μιλάει.
Γιατί το σώμα δεν λέει ψέματα.
Το σώμα θυμάται κάθε άγγιγμα που πέρασε από πάνω του.

Κάθε χάδι, κάθε αγκαλιά, κάθε γρατζουνιά πάνω στις στιγμές του πάθους.
Κάθε άγγιγμα που θέλησες να διώξεις μακριά. Κάθε άγγιγμα που δεν ήθελες να τελειώσει.

Στο σώμα δεν μπορείς να πεις ψέματα αν εκείνες τις στιγμές η ψυχή σου ακολουθούσε τις πράξεις σου ή ήταν κρυμμένη στα πιο βαθιά σκοτάδια.

Στο σώμα σου δεν μπορείς να πεις ψέματα αν δόθηκες, αν παραδόθηκες ή αν απλά παραχώρησες για λίγο την ύπαρξή σου στα χέρια κάποιου άλλου.

Το σώμα σου έχει καταγράψει την στιγμή που αγαπήθηκες αλλά και την στιγμή που κακοποιήθηκες.

Την στιγμή που το σώμα, δέθηκε κι έγινε ένα με την καρδιά και την ψυχή.

Το σώμα δεν διαγράφει.
Το μυαλό, μπορεί.
Το σώμα, όχι.

Το σώμα είναι ένα φύλλο χαρτί που πάνω του γράφονται όλα ανεξίτηλα.
Κι έτσι μπορείς να τα ανακαλέσεις ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Αν το τολμάς.
Αν το αντέχεις.

Κοίτα το σώμα σου τώρα, κουρνιασμένο κι άλλοτε σε στάση εμβρυική.
Κι άλλοτε, όταν είναι ήρεμο και γεμάτο από εκείνα που έχει επιθυμήσει, απλώνεται ανέμελα, ελεύθερα και χωρίς να προσπαθεί να καλύφθει.

Δεν έχει ανάγκη να καλυφθεί.

Να το παρατηρείς το σώμα.

Να παρατηρείς την στάση που παίρνει. Να παρατηρείς τους πόνους που εκφράζει. Να παρατηρείς το βλέμμα και τα χέρια.
Τα χέρια που σφίγγουν και ξεχνάνε να χαλαρώσουν σαν την σφιγμένη ψυχή.
Τα πόδια που τυλίγονται σαν να προσπαθούν κάτι να συγκρατήσουν. Κάτι να προφυλάξουν.
Τα χείλια που ξεραίνονται όταν έχουν πικραθεί από αυτά που είπαν ή που δεν είπαν.

Να το ακούς το σώμα σου.
Δεν θα σου πει ψέματα ποτέ.

Να ακούς προσεκτικά ότι σου λέει. Να το ακούς και να το υπολογίζεις. Να ασχολείσαι μαζί του. Να μην αδιαφορείς για τα σημάδια του.

Να σέβεσαι την μνήμη του.
Εκείνο θυμάται πάντα το άγγιγμα που σε έκανε να χαμογελάσεις. Εκείνο που σε έκανε να νιώσεις ασφαλής. Εκείνο που πήρε μακριά κάθε πόνο.

Ξέρεις καλά ποιο άγγιγμα αποζητάς τις στιγμές του πόνου.
Κι ας είναι ένα άγγιγμα που δεν πέρασε από το σώμα σου, αλλά από την ψυχή σου.
Και ξέρεις καλά να αποκωδικοποιείς τον πόνο κι ας προσπαθείς να τον αντιμετωπίσεις με συμβατικές μεθόδους.

Για το σώμα σου,το συνάχι, είναι μια καταπιεσμένη λύπη και ένα κρυολόγημα είναι ο τρόπος να μας πει το σώμα μας πως ζητάει αγκαλιά και φροντίδα. Ο βήχας δίνει την διέξοδο στα αρνητικά συναισθήματα να σταματήσουν να μας πνίγουν και να βγουν.
Ο πόνος στο στομάχι που είναι εκείνη η απώλεια που δεν μπορείς να διαχειριστείς και την κουβαλάς μέσα σου.

Να το ακούς το σώμα σου.
Δεν θα σου πει ψέματα ποτέ.

Όπως και δεν θα σε αφήσει ποτέ να ξεχάσεις τα μυστικά που σε βοηθάει να κρύψεις κάθε φορά που στολίζεις το πρόσωπό σου με ένα χαμόγελο που δεν περνάει από τα μάτια σου και δεν αγγίζει καν την ψυχή σου.

Δεν θα σε αφήσει να ξεχάσεις ποτέ κανένα συναίσθημα που ένιωσες.

Τις ουλές που μπορεί να κρύβει το τατουάζ σου.
Την ματιά σου που δακρύζει από κάποια μόνιμη αλλεργία όταν δεις κάποια που η μορφή της είναι ίδια με εκείνης.
Τα χέρια σου που τα σφίγγεις σαν να προσπαθείς να μην αφήσεις το χέρι του από το δικό σου.
Την ταχυκαρδία σου σε κάθε του λέξη.
Την ανάσα που σου έκοβε κάθε φορά που ήσουν «το κοριτσάκι του»
Το χαμόγελό σου που είναι αληθινό και φωτεινό κάθε φορά που περνάς από το στέκι του.
Την ηρεμία που αποζητάς από το χάδι της μάνας σου κι ας πάτησες εκείνα τα 30 plus.
Την ασφάλεια της αγκαλιάς του.

Να το ακούς το σώμα σου όταν σου μιλάει.
Κι ακόμα και τον πόνο που σου δίνει να βιώσεις, ξέρεις καλά πώς αντανακλά εκείνα που κάνουν την ψυχή σου να υποφέρει.

Έχει μνήμη το σώμα.
Και μια μνήμη, που δεν μπορεί να διαγράψει εκείνα που η λογική επιτάσσει.

Είναι η μνήμη σου το σώμα.
Είναι εσύ το σώμα σου.
Είναι εσύ και οι πόνοι και τα σημάδια σου.

Κι είναι όλα δικά σου…

Classics Featured Love

Φοβάμαι την μέρα που δεν θα θυμάμαι πια..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Το πιο αμφιλεγόμενο κουμπάκι τελικά στον υπολογιστή είναι το backspace!
Μ’ ένα κλικ μπορείς να διαγράψεις φράσεις, εικόνες, λέξεις, σελίδες ολόκληρες!
Μόνο με το πάτημα ενός κουμπιού.
Μόνο με μια κίνηση. Ένα κλικ.

Στην ζωή όμως δεν υπάρχει backspace. Δεν εφευρέθηκε ακόμα ούτε για τις στιγμές, ούτε για τις μνήμες, ούτε για τις πράξεις.
Ότι κι αν κάνεις, όσο κι αν το παλέψεις, δεν υπάρχει εκείνο το κουμπί που θα γυρίσει το χρόνο πίσω για να σου δώσει την ευκαιρία να σβήσεις, να αλλάξεις, να διορθώσεις ακόμα και να εξαφανίσεις.
Γι’ αυτό κι ότι κάνεις, μετράει. Γράφει ανεξίτηλα.
Στην ζωή δεν υπάρχουν δοκιμαστικές βολές, πρόβες και παρασκήνια.
Δεν υπάρχει επανάληψη της στιγμής. Δεν υπάρχει replay για να δεις τα γεγονότα από την αρχή.
Υπάρχει μόνο μια προβολή του έργου της ζωής. Μια και μόνη προβολή της δικής σου της ζωής και μάλιστα χωρίς διάλειμμα για διαφημίσεις.

Και πρέπει γρήγορα να καταλάβεις πως καμία στιγμή δεν θα είναι ίδια με την επόμενη. Καμία δεν θα είναι ίδια με μια άλλη.
Κανένα φιλί δεν θα σε παραλύσει όπως το προηγούμενο.
Καμιά καληνύχτα δεν θα σε αποκοιμίσει και δεν θα σε ταξιδέψει στα ίδια όνειρα.
Κανένα άγγιγμα δεν θα σε μαγέψει με τον ίδιο τρόπο.
Καμιά σιωπή δεν θα μπορέσει να πει τις ίδιες λέξεις.

Ότι κάνεις μετράει, γράφεται, καταγράφεται. Γυρνάει πίσω και σε στοιχειώνει σαν φάντασμα κάθε φορά που προσπαθείς να το διώξεις μακριά σου.
Ψάχνω να βρω στο μυαλό μου τις στιγμές που θα θελα να ξαναζήσω. Τις φέρνω στην μνήμη μου και τις επεξεργάζομαι μία μία.
Κλείνω τα μάτια και τις βιώνω ξανά και ξανά σαν να προσπαθώ να μπω μέσα τους.
Σαν να προσπαθώ να τις κάνω ασπίδα μπροστά στο σήμερα.
Έξοδο κινδύνου από το τώρα.

Περπατάω στην χιονισμένη Γένοβα και το κρύο τρυπάει το δέρμα. Μουδιάζει και παγώνει κάθε κύτταρο. Τα μάτια είναι δακρυσμένα κι ας μην ξέρω αν είναι το κρύο ή η ψυχή.
Χάνομαι στην παραλία της Αργοναυπλιάς και κλωτσάω το νερό σαν να μπορώ να το πονέσω. Σαν να θέλω να το κάνω να ματώσει, να σημαδευτεί, μα δεν μπορώ.
Χαζεύω τον κόσμο στην Pont D’ Alexandre και πίνουμε λευκό κρασί απολαμβάνοντας ένα Παρίσι που ετοιμάζεται να φορέσει τα γιορτινά του.

Σε καμιά στιγμή δεν είσαι εκεί και σε όλες σε κουβαλάω μέσα μου. Δεν χρειάζεται να είσαι εκεί για να υπάρχει το μαζί. Το μαζί είναι ουσία. Το μαζί είναι αόρατο.
Δεν θέλει μεγάλους όρκους και πολλά λόγια.
Δεν θέλει ιδανικά μέρη και τέλειες στιγμές.

Θέλει να κουβαλάει ο ένας τον άλλο μέσα του.
Κι εγώ προσπαθώ να φέρω κι άλλες στιγμές στο μυαλό μου και σε όσες φέρνω είσαι εκεί. Ακόμα και σε εκείνες που δεν σε είχα καν γνωρίσει.
Αυτό είναι το μαζί. Να γίνεσαι κομμάτι της εικόνας εκεί που δεν έχεις υπάρξει ποτέ πριν.

Γελάω και κλαίω. Παίζω και ονειρεύομαι!

Και συνεχίζω να θυμάμαι.
Αν φοβάμαι κάτι είναι να μην χάσω την μνήμη μου.
Θέλω να θυμάμαι.
Αφού δεν μπορώ να σβήσω κάτι, προτιμώ να τα θυμάμαι όλα.
Θέλω να θυμάμαι και όλα μας τα βράδια.
«Save the last dance for me» σου λέω.
«Δεν χορεύω» μου απαντάς.

Κι όμως, χορεύουμε πάνω σε λεπτές ισορροπίες και τυλίγουμε τους εαυτούς μας με αόρατα δεσμά.
Εκείνα που δεν μπόρεσα να σβήσω, με έφεραν έξω από την πόρτα σου.
Εκείνα που προσπάθησα να μην ζήσω ήταν το διαβατήριο να περάσω τον έλεγχό σου.
Κι όσα θα καταργούσα με ένα backspace, ήταν η βάση που πάτησαν τα όνειρά μου.
Κι αν υπήρχε το μαγικό αυτό κουμπί.
Τελικά, τα ίδια λάθη θα έκανα.
Τα ίδια πάθη θα ζούσα.
Με την ίδια ένταση θα τα βιώνα.
Γιατί στο τέλος της μέρας.
I did save the last dance for you.

LoveLetters