Tag / επιθυμία

Featured Love

Εσύ μου έμαθες το “για πάντα” κι εγώ σου έμαθα το “μαζί”

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Την πρώτη φορά που σε ερωτεύτηκα, μου έμαθες το “για πάντα”.
Εγώ, ο άνθρωπος του “τόσο όσο” κι εσύ εκείνος του “για πάντα”, χωρίς το μαζί να υπάρχει πουθενά στην εξίσωση.
Εσύ θάλασσα, εγώ άνεμος.
Εσύ φωτιά, εγώ λάδι.
Τίποτα το συνηθισμένο και συμβατικό δεν θα μπορούσε να έχει η συνάντησή μας.

Πώς λοιπόν να ερωτευτούμε μια φορά;
Η πρώτη, είχε μέσα της άγνοια κινδύνου. Είδαμε κι οι δυο τη φωτιά και πέσαμε μέσα της.

Ζήσαμε την ένταση, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ζήλια, την ίδια την ζωή στο κόκκινο.
Το κόκκινο που έχει το πυρωμένο σίδερο πριν βουτηχτεί στο νερό και γίνει ατσάλι.
Ναι, ο καθένας μας ήταν κι από ένα κομμάτι ατσάλι που μόνο του βούταγε στο νερό..

Κι όταν μάθαμε την ζωή απ’ την αρχή, αρχίσαμε να αναθεωρούμε απόψεις και να εδραιώνουμε επιθυμίες.
Να απορρίπτουμε πρέπει και να γιγαντώνουμε θέλω.
Δίναμε μάχες δίχως έλεος άλλοτε με τους τρίτους, άλλοτε με τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Κι όταν κουραζόμασταν από τις μάχες, βρίσκαμε μια σκιά και καθόμασταν κατάχαμα, όμως δρόμο, δεν αλλάξαμε ποτέ.

Ένας δρόμος και θα τον περπατάμε ως το τέλος του.
Βήμα βήμα, ο έρωτας εκείνος, ο πρώτος, με την άγνοια κινδύνου, απέκτησε γνώση και συνείδηση.
Έγινε αγάπη και νοιάξιμο και φροντίδα.
Δεν έγινε όμως ποτέ δεδομένος.

Κι ακριβώς επειδή δεν έγινε ποτέ δεδομένος, ξαναγεννήθηκε, μόνο που τώρα, ήταν πολύ διαφορετικός.

Τώρα ήταν ενσυνείδητος. Δεν είχε πια άγνοια κινδύνου.
Δεν παραπατούσε παρά μόνο όταν μέθαγε από πάθος καλά κρυμμένο.
Όχι, δεν είχε ανάγκη να βροντοφωνάξει τίποτα.
Είχε όμως ανάγκη να τα ζήσει όλα, πολύ, απόλυτα.
Γιατί η θάλασσα, παρέμεινε θάλασσα κι ο άνεμος έμπαινε ακόμα μέσα της και δημιουργούσε κύματα που έσβηναν κάθε “πρέπει”.
Γιατί την πρώτη φορά, εκείνος της έμαθε να πιστεύει στο “για πάντα”, όμως την δεύτερη φορά, εκείνη του έμαθε να πιστεύει στο “μαζί”.
Και μαζί έμαθαν να στέκουν στην άκρη του γκρεμού και να κοιτάνε τα νερά.
Άλλοτε καταγάλανα, κρυστάλλινα και καθαρά στην όψη που μέσα τους έκρυβαν βράχους μυτερούς κι άλλοτε σκοτεινά και σκούρα νερά που μέσα τους έβρισκες τον παράδεισο.

Το σίγουρο πια ήταν πως το νερό ήταν εκεί, με άγνωστο βυθό, όπως ο έρωτας..
Και η βουτιά, ήταν αναπόφευκτη, όπως η ίδια η ζωή..
Μόνο που τώρα, είχαν μάθει πια να βουτάνε μαζί.

Γιατί την δεύτερη φορά, το “για πάντα”, ερωτεύτηκε το “μαζί”.
Γιατί την δεύτερη φορά, δεν υπήρχε η άγνοια κινδύνου αλλά η επίγνωση πραγματικότητας. 

Featured Love

Θα μας στοιχειώνει αυτό που δεν τολμήσαμε αγάπη μου!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Είμαι εγώ που θα σε στοιχειώνω πάντα!
Κι όχι τώρα πια δεν έχεις την επιλογή να μείνεις ή να φύγεις.
Τώρα που με έκανες το φάντασμά σου, τώρα δεν έχεις άλλη επιλογή.

Κάθε στιγμή που θα περνώ από το μυαλό σου, θα σε στοιχειώνω.
Και κάθε στιγμή που δεν θα μπορείς να πεις σε κανέναν πως με σκέφτεσαι ακόμα, πάλι θα σε στοιχειώνω.
Γιατί αυτό που υπήρξαμε εμείς, δεν μπορεί να υπάρχει εκεί έξω.
Δεν μπορούν να καταλάβουν οι πολλοί αυτό το εξωπραγματικό που ζήσαμε εμείς οι δυο.
Και τώρα, τώρα μόνο θα μπορώ να σε στοιχειώνω.
Μέσα από γέλια, δάκρυα, παιχνίδια και σιωπές.
Ειδικά μέσα στις σιωπές.

Γιατί μέσα στις σιωπές εμείς επιβιώσαμε.
Επιβιώσαμε από τον πόνο που μας έκανε ένα.
Ξεπερνάγαμε ένα ένα τα εμπόδια και κερδίζαμε τις στιγμές μας.

Θα σε στοιχειώνω κάθε στιγμή που θα σκέφτεσαι πως υπάρχει πια εκατοστό της ύπαρξής μου που δεν σου ανήκει.
Θα σε στοιχειώνω κάθε στιγμή που θα βλέπεις να περνά σαν αερικό από δίπλα σου κάποια που σε άγγιξε με το ίδιο άρωμα.
Εκείνο που δεν υπάρχει σε κανένα αρωματοπωλείο.
Εκείνο που φτιάχτηκε από μπερδεμένα σώματα και μάχες δίχως έλεος.

Θα σε στοιχειώνω κάθε που θα αναρωτιέσαι γιατί επιλέξαμε το τέλος και δεν πιστέψαμε σε εμάς. Δεν πιστέψαμε σε εμάς, ακούς;

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε κενά κρεβάτια και αμήχανα διαλείμματα, θα γυρνώ να σε κοιτάξω γιατί ξέρω πως θα αναζητάς τα μάτια μου να σου γελάσουν.

Γιατί κανένα φιλί δεν θα έχει πια την δική μας γεύση.
Αυτή που δεν θα χρειαστεί και να μάθει ποτέ κανείς.
Θα σε στοιχειώνω κάθε φορά που θα αναζητάς το γέλιο μου μέσα από τα αστεία σου που μόνο εγώ καταλάβαινα.

Θα σε στοιχειώνω μέσα από ξεχασμένες λέξεις κι απομεινάρια μιας ζωής που την ζήσαμε όπως εμείς μπορούσαμε.
Κι αν κάθε φορά θέλαμε κι άλλα, αντέχαμε με αυτά που μπορούσαμε.
Αντέχαμε σου λέω..

Και ναι, προσπαθήσαμε πολύ να μην μπλέξουμε.
Προσπαθήσαμε πολύ να μην γίνουμε ένα.
Και θα μας στοιχειώνει για πάντα ένα απλό «ευχαριστώ» που τα ξεκίνησε όλα.

Θα σε στοιχειώνουν τα σημάδια που πια δεν θα αφήνω πάνω σου κι όσο κι αν τα αναζητάς πια δεν θα τα βρίσκεις.
Κι όταν το πείσμα της απόφασης έχει περάσει, όταν όλα έχουν καταλαγιάσει και θα έχουμε ξεχάσει το «γιατί», θα είναι η στιγμή που θα στοιχειώσουμε κι οι δυο σε ένα παρόν που δεν θα αντέχουμε να ζήσουμε.

Κι αν νομίζεις πως θα το ευχαριστηθώ στοιχειώνοντας το σήμερά σου, γελιέσαι ψυχή μου.

Η αλήθεια είναι πως μόνο πόνο θα έχει όλο αυτό.
Γιατί τι νόημα έχει να στοιχειώνει ο ένας τον άλλο όταν απλά θα μπορούσαν να είναι μαζί;
Μαζί, ακούς;

Ποιο το νόημα να προσποιηθούμε ότι ξεχάσαμε, ξεπεράσαμε κι είμαστε πιο δυνατοί από εκείνο που μας χάραξε, αφού εκείνη την στιγμή που τα μάτια θα κλείνουν, θα αναζητάμε ο ένας την μορφή του άλλου.

Κι επειδή εμείς, αποφασίσαμε το εύκολο, το χώρια θα γυρνάμε να στοιχειώνουμε ο ένας τον άλλο. Κι αυτό, θα είναι το καλύτερο που θα έχουμε καταφέρει μιας και σταθήκαμε μικροί μπροστά σ’αυτό που νιώθαμε.