Tag / εμπιστοσυνη

Featured Love

Κι αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρει.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Κι αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρει.
Θα έπρεπε να σε εφεύρει για να μπορεί να χαμογελάει.
Για να μπορεί το χαμόγελο να ταιριάζει με τα μάτια της.
Για να μπορεί το δάκρυ της να σταματάει στα χέρια του.
Για να μπορεί να νιώθει τα χείλια της πονεμένα από φιλιά που μέσα τους έκρυβαν όλα όσα οι λέξεις ήταν δειλές για να πουν.

Κι αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρει.
Θα έπρεπε να σε εφεύρει για να μπορεί να νιώσει για πρώτη φορά.
Για να μπορεί να μάθει τον έρωτα από την αρχή.
Ή μήπως να τον μάθει για πρώτη φορά;
Για να μπορεί να μάθει να αφήνεται, να εμπιστεύεται, να παραδίδει και να παραδίδεται.

Κι αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρει.
Θα έπρεπε να σε εφεύρει για να μπορεί να λέει κάπου στα βαθιά της γεράματα πως έζησε έναν έρωτα που άξιζε.

Έναν έρωτα που αγνόησε ανθρώπους – λέρες και αντιστάθηκε σε κάθε δηλητήριο που δοκίμασαν να τον μπολιάσουν.
Έναν έρωτα που ξεκίνησε για «τόσο – όσο» για να γίνει το «για πάντα».
Όχι εκείνο το συμβατό για πάντα που κρατά όσο κρατά κι ο πόθος, αλλά ένα «για πάντα» που κρατά όσο μια ζωή.
Κι άλλη μια, κι ακόμα μια.
Ναι, κάποιοι έρωτες, δεν κρατάνε μια ζωή.
Κρατάνε όλες τις ζωές κι ακόμα κι αυτές είναι λίγες
Ναι, κάποιοι έρωτες, δεν μπορείς ποτέ να θυμηθείς πότε ξεκίνησαν, μπορείς να ξέρεις με σιγουριά πότε θα τελειώσουν. Ποτέ.

Για κάποιους έρωτες, υπάρχει μόνο ένας δρόμος.
Δεν υπάρχουν παρακλάδια. Δεν υπάρχουν παράδρομοι. Δεν υπάρχουν διέξοδοι.
Για κάποιους έρωτες, δεν υπήρξαν ποτέ πυροτεχνήματα, πρώτα ραντεβού και υπήρξαν σιωπές, υπήρξαν ανάσες, υπήρξαν αγγίγματα και ένα «για πάντα» χαραγμένο στο κορμί, για να δηλώνει το τέλος που ποτέ δεν θα έρθει.

Ναι, κι αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρει, όμως υπάρχεις.
Κι αυτό είναι που κάνει το χαμόγελό της να αντανακλά στα μάτια της.
Κι αυτό είναι που κάνει τα χέρια της να κλείνουν και να σε κρατάνε.
Κι αυτό είναι που την κάνει να τρέμει με κάθε σου άγγιγμα.
Κι αυτό είναι που την έκανε να πιστέψει σε όλα εκείνα που κυνικά απέρριπτε.
Κι αυτό είναι που την έκανε να πιστέψει στο «μαζί» και να σταματήσει να πολεμάει μόνη της.
Κι αυτό είναι που την έκανε να εμπιστευτεί. Απόλυτα.
Κι αυτό είναι που την έκανε να αλλάξει το «τόσο όσο» σε έναν ολόδικό σας «για πάντα».
Ως το τέλος του δρόμου..

Classics Secrets

Εκείνοι οι άνθρωποι με το πειραγμένο “κράμα” στην ψυχή τους!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Στάσου μια στιγμή και άκουσέ με.
Περίμενε.
Πριν πεις την επόμενη κουβέντα σου θα με ακούσεις.
Και μετά πες ότι θες.

Εμένα που με βλέπεις απέναντί σου, δεν υπήρξα ποτέ μισή.
Κι όσες φορές έσπασα, με ξανακόλλησα κομμάτι κομμάτι χωρίς να αφήσω κενά.
Ρωγμές δεκάδες και σημάδια ακόμα περισσότερα.
Μα κενά όχι.
Ότι βλέπεις από την εικόνα μου είναι ατόφιο.

Όχι τέλειο, όχι ιδανικό, όχι αλάνθαστο.
Ατόφιο.
Δεν έχω τίποτα κούφιο, τίποτα σάπιο.
Ατόφια τα λάθη μου, ατόφια τα πάθη μου.
Ατόφια τα μικρά και τα μεγάλα μου εγκλήματα.
Όλα δικά μου. Η περιουσία και η κληρονομιά μου!

Κι αν δεν υπήρξα ποτέ μισή δεν φταίω εγώ να ξέρεις.
Δεν θυμάμαι να είχα την επιλογή κάποιος να με «συμπληρώσει».
Δεν είμαι συμβατό κράμα μου είπαν.
Δεν τηρώ τις προδιαγραφές του συνηθισμένου μου είπαν.
Είμαι πειραγμένο κράμα τους είπα λίγο πριν φύγω, μη διαχειρίσιμο. 

Κι αν σήμερα με βρήκες απέναντί σου να σε κοιτάω στα μάτια και να περιμένω μια σου λέξη δεν είναι γιατί την έχω ανάγκη.
Είμαι πολύ «γεμάτη» για να ζητιανεύω λέξεις από ανάγκη.
Είναι γιατί σε χρειάζομαι.
Την ξέρεις τη διαφορά;

Δεν σε έχω ανάγκη για να ζήσω.
Δεν σε έχω ανάγκη για να με προσδιορίσεις.
Δεν σε έχω ανάγκη για να είμαι καλά.
Δεν σε έχω ανάγκη για να αναπνέω.
Δεν σε έχω ανάγκη για να κάνω πουτάνα την ζωή μου.

Όλα αυτά, τα κάνω μια ζωή κι από μόνη μου και τα κάνω και καλά.

Σε χρειάζομαι γιατί είσαι η επιλογή μου.
Σε χρειάζομαι γιατί μπροστά σου άφησα κατάχαμα την στολή μου και άφησα να δεις σημάδια, ρωγμές, σπασίματα από το παρελθόν.
Φόβους και σκοτάδια.
Κι όχι μόνο σε άφησα να τα δεις. Σε άφησα και να τα αγγίξεις.
Και κάποια που πόναγαν, κι εκείνα εκτεθειμένα στα μάτια σου τα άφησα.
Γιατί άκου να δεις τώρα.
Εγώ, εσένα, σε εμπιστεύομαι.
Εγώ, εσένα, δεν σε θέλω να με συμπληρώσεις και να με κάνεις ολόκληρη.
Όχι. Είμαι ολόκληρη.
Εγώ, εσένα, σε θέλω γιατί ανάμεσα σε δεκάδες, εμπιστεύτηκα την ψυχή σου.
Γιατί το σκοτάδι της, βρήκε κομμάτια στο δικό μου.
Γιατί στα μάτια μου, το ντόμπρος, γράφει το όνομά σου.
Όποιο κι αν είναι αυτό το όνομα, δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει το πώς σε λέω εγώ.
Σημασία έχει πως ανάμεσα σε όλα τα τίποτα, εσύ είσαι «κάτι».
Σημασία έχει πως δεν προέκυψες, είσαι επιλογή.
Σημασία έχει πως ανάμεσα σε όλες τις άλλες επιλογές, εσύ, είσαι η ολόδικιά μου.
Όχι η σωστή, όχι η τέλεια, όχι η ιδανική.
Η δικιά μου επιλογή.
Που δεν σε έχω ανάγκη για να ζήσω, αλλά ζω για να σε έχω.
Και τώρα που ξέρεις, πες ότι θες.

Classics Featured Love

Μόνο εσύ ξέρεις να βάζεις τα κομμάτια μου στη θέση τους

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Μου ζητάς τις λέξεις μου κι εγώ δεν θέλω να τις ταξινομήσω.
Δεν θέλω να τις βάλω στην σειρά για να τις δεις όμορφες και στολισμένες.

Σου τις δίνω όπως βγαίνουν από μέσα μου!

Μην με πονάς. Δεν ξέρω αν αντέχω άλλο πόνο σήμερα.

Μην μου θυμώνεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να διαχειριστώ το θυμό σήμερα.

Ρώτα με!

Άκου με!

Δώσε σημασία στις λέξεις μου!

Βροντάει, φοβάμαι, κεραυνοί, το φως τους σκίζει το μέσα μου.
Κεραυνός κι εσύ απόψε.

Περπατάω, βρέχομαι.
Δεν με ρωτάς πού είμαι, δεν με ρωτάς πώς είμαι.
Τώρα δεν μπορείς να με δεις, τώρα δεν μπορείς να με νιώσεις.
Ούτε τους φόβους μου, ούτε τις κραυγές μου.

Τώρα είσαι εσύ, μόνο.
Κι εγώ απέναντί σου.
Μόνο που δεν ξέρεις πού με βρήκες

Πήρες τις λέξεις μου και τις χρησιμοποιείς.
Τις κάνεις δικές σου.

Μην τις κάνεις μικρές, μην τις κάνεις λίγες.
Μόνο αυτές έχω να σου δώσω.
Είναι οι πολύτιμές μου και δεν τις χαρίζω ποτέ.
Τις αποκαλύπτω εκεί που εμπιστεύομαι.
Τις εμπιστεύομαι εκεί που χωράει η ψυχή μου.

Άκου λίγο, εμπιστοσύνη.
Ξέρεις τί είναι εμπιστοσύνη;

Εμπιστοσύνη είναι να μου λες πως ο ήλιος ανατέλλει από την Δύση και να σου λέω ναι, επειδή μου το λες εσύ.

Ακούς;

Με ακούς;

Μην συνεχίζεις, αφού το βλέπεις το κόκκινο μπροστά σου, μην πέφτεις πάνω του με όλη τη φόρα σου.
Μην κατεβάζεις το κεφάλι για να πάρεις φόρα κατά πάνω μου.
Μην χρησιμοποιείς τα όπλα που σου παρέδωσα για να με πονέσεις.

Αφού ξέρω.
Αφού σε ξέρω.
Όταν με πονάς, πονάς πιο πολύ.
Γιατί;

Ησύχασε η καταιγίδα, τώρα σιωπή.
Σιγή.
Ησυχία.
Δάκρυα.
Πόνος βουβός.
Γιατί;

Έρχεσαι.. δίπλα, όχι άλλο απέναντι.
Παίρνεις τα κομμάτια ένα ένα και τα βάζεις στη θέση τους.
Πέρασε κι αυτή η μπόρα.

Μόνο να θυμάσαι, πως μπορεί τα χέρια σου να είναι τα μόνα που ξέρουν πού μπαίνει το κάθε μου κομμάτι και να με ξαναφτιάχνεις από την αρχή κάθε φορά, όμως ανάμεσα από κάθε κομμάτι μένουν σημάδια.

Σημάδια ανεξίτηλα.
Σημάδια δικά μας. Ολόδικά μας.

Μαζί. Ακόμα.

LoveLetters