Tag / ελεύθερη

Featured Love

Τώρα πια, είναι η ώρα που επέλεξες. Η “πολύ αργά” για να μ’αγγίξεις.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι που σου διάβαζα το Μικρό Πρίγκιπα;
Σου διάβαζα σαν να ήσουν ένα μικρό παιδί και σου μίλαγα για την αγάπη που μπορεί κι εξημερώνει, γαληνεύει.

Δεν σκέφτηκα τότε να σου πω για την αγάπη που πονάει. Για την αγάπη που έρχεται και χαράζει εκείνη την ψυχή που εξημέρωσες.

Και μην γελιέσαι, το αγρίμι, ήμουν πάντα εγώ. Ο αέρας, ήμουν πάντα εγώ. Μπορεί να σου έδινα τα προβλέψιμα, μα κράταγα τα σκοτάδια για μένα. Πάλευα μαζί τους, έδινα μάχες μαζί τους. Κι όταν τα έκανα φως, στα έδινα να τα κάνεις φυλαχτό και να πορεύεσαι.

Και κάπου εκεί, σκοτώνοντας δράκους στα σκοτάδια, φτιάχνοντας φως για να περπατάς στο δρόμο σου, εξημερώθηκα κι εγώ. Γαλήνεψα πρώτη εγώ για να σε γαληνεύω.
Πίστεψα πρώτη εγώ για να σε κάνω να πιστέψεις. Πίστεψα για λίγο το παραμύθι της αγάπης. Εκείνο το μύθο που λέμε στα μικρά παιδιά λίγο πριν αποκοιμηθούν.

Μα μάτια μου, παιδί δεν ήμουν από καιρό και δεν θυμάμαι κι αν υπήρξα.
Και τώρα που αποφάσισες να παίξεις με την εξημερωμένη μου ψυχή είδες πως δεν υπάρχει.
Έφυγε, πέταξε, πάνε μέρες τώρα.
Κι αν εσύ βλέπεις το σώμα εδώ να περιφέρεται, να χαμογελά, να φωτογραφίζεται, να κάνει όλα εκείνα τα σωστά και τα απαραίτητα, όλα εκείνα τα προβλέψιμα από την ζωή, μην γελιέσαι. Έχει φύγει από καιρό.

Κι επειδή η αγάπη της δεν είχε ποτέ μέτρο, όριο, σταθμά και στάθμες, επειδή η αγάπη της ήταν πάντα ολοκληρωτική και μη μετρήσιμη κι εσύ πολύ προβλέψιμος για να την αντιμετωπίσεις, σου χάρισε ότι ακριβώς ζητούσες, την ελευθερία σου, με ένα και μόνο τίμημα.

Τώρα πια, δεν υπήρχε τρόπος να αγγίξεις την ανυπότακτη ψυχή της. Τώρα πια, δεν μπορούσες να την εξημερώσεις ξανά. Τώρα πια δεν μπορούσες να την φέρεις πίσω. Τώρα πια, θα ζούσε με τους δικούς της κανόνες. Τώρα πια, θα σου μάθαινε τι θα πει αληθινή αγάπη. Τώρα πια, θα σου μάθαινε πως στην δική της ηθική, μπορούσε να κομματιαστεί αλλά ποτέ να σε κομματιάσει. Τώρα πια, ήταν η ώρα που επέλεξες. Η ώρα, “πολύ αργά”.

Secrets

Αυτή είμαι εγώ! Ο χρόνος μου, οι άνθρωποι μου, το «όλα», το «πολύ» και το «τίποτα»!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Με ρώτησες ξανά και ξανά για μένα κι εγώ σου χαμογέλαγα.
Και τώρα που το κοντέρ μηδένισε, τώρα μπορείς να ξέρεις.
Αυτή είμαι εγώ λοιπόν..

Ανεξάρτητη, ελεύθερη, αυθόρμητη.
Δεν κοιτάω τις κόκκινες γραμμές, δεν με αφορούν τα όρια και λίγο πριν φτάσω στο γκρεμό, παίρνω ακόμα περισσότερη φόρα και βουτάω για να κάνω πιο δυνατή την πτώση μου.
Κι όταν πέσω, όσα κόκκαλα κι αν σπάσω, δεν θα σου πω πονάω.
Θα μείνω μόνη μου, θα γελάω με τον πόνο μου, θα διασκεδάζω με τον τρόπο που έπεσα, θα κοιτάξω το καινούριο σημάδι και θα του χαρίσω ένα χάδι.
Κι όταν νιώσω λίγο δυνατή ξανά, θα σκουπίσω τα χώματα από πάνω μου, θα σηκωθώ και θα ξεκινήσω από την αρχή.

Εγώ κι η λογική δεν συναντηθήκαμε ποτέ.
Δεν επεξεργάζομαι τα αισθήματα, δεν επεξεργάζομαι τις λέξεις.
Όπως προκύψουν, έτσι θα τις ακούσεις.
Δεν θα τις κρατήσω για εμένα.
Μα στο τέλος τέλος, τίποτα δεν κράτησα ποτέ για εμένα.
Ούτε καν εμένα.

Δίνω, δίνομαι, αφήνομαι σε ότι αγαπώ.
Τα υπόλοιπα δεν με αφορούν, δεν μπορώ να τα δω, δεν ανήκουν στο οπτικό μου πεδίο.
Θέλω το «τώρα» και το θέλω απόλυτα.
Δικό μου, κτήμα και ουσία μου.
Δεν μπορώ να περιμένω ένα «όταν θα»
Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο για «όταν θα».. ότι θέλω, το θέλω τώρα, σήμερα, ολόκληρο κι απόλυτο.

Γενικά το χρόνο μου να ξέρεις πως τον μετράω.
Δεν μέτρησα ποτέ τίποτε άλλο. Δεν έδωσα αξία σε τίποτε άλλο.
Μόνο στο χρόνο που σου χάρισα. Μόνο στο χρόνο που σου άφησα να αλωνίσεις στο μέσα μου.
Κι όταν ο χρόνος που σου χαρίζω αρχίζει και κοστίζει στην ψυχή μου, τότε θα φύγω.
Όχι εσύ, όχι.. εσύ μείνει και χάρισμά σου και ο κόσμος που σου έχτισα.
Μείνε εκεί.. δεν θα μπορούσες άλλωστε να τον χτίσεις μόνος σου.
Τώρα, όμως εγώ θα φύγω.

Και τους ανθρώπους μου να ξέρεις πως δεν τους μετράω.
Δεν χρειάστηκε ποτέ γιατί δεν ήταν ποτέ πολλοί.
Μπορεί να ξεγελιούνται και να νομίζουν πως τα κατάφεραν να με δουλέψουν λιγάκι, να με πείσουν λίγο ακόμα.. μα όχι.. μην γελιέσαι.
Οι άνθρωποί μου είναι εκείνοι που με έχουν δει να γελάω μέχρι δακρύων και να σπαράζω χωρίς λέξη.
Είναι εκείνοι που όταν τους λέω «παμε» με ρωτάνε μόνο αν πρέπει να πάρουν «μαγιώ ή μπουφάν» γιατί ποτέ δεν ξέρουμε πού θα σταματήσει το αυτοκίνητο!

Και να ξέρεις, από τους ανθρώπους μου, θα τα ζητάω πάντα όλα.
Τίποτα λίγο, τίποτα μισό, τίποτα περίπου ή χλιαρό.
Θα τα ζητάω όλα, πολύ, απόλυτα και ολοκληρωτικά.
Γιατί μόνο έτσι έμαθα να δίνω κι εγώ.

Δεν έμαθα να τρέχω λίγο. Έμαθα να ζω με το γκάζι κολλημένο στο τέρμα ακόμα κι όταν μπροστά μου υπάρχει τοίχος.
Στην βροχή θα περπατάω πάντα χωρίς ομπρέλα και θα ενθουσιάζομαι σαν μικρό παιδί με ότι αξίζει και δεν κοστίζει!

Κι αν κάποτε, κάποια στιγμή, άφησα στην ζωή μου κάποιον να μπει για λίγο, ήταν γιατί ήξερα πως το «για πάντα» του ήταν αληθινό.
Κι ας σήμαινε «για πάντα μόνοι» κι ας εννοούσε «για πάντα ρημαγμένοι» κι αυτό, για πάντα ήταν!
Ακόμα και σε αυτόν, εγώ, τα έδωσα όλα, πολύ κι απόλυτα. Με πλήρη γνώση των συνεπειών!
Κι όταν πια δεν υπήρχε τίποτε άλλο… δεν χρειάστηκαν λέξεις.
Κράτησα το «για πάντα», σταμάτησα το χρόνο και τώρα πια το μόνο που μένει είναι το «τίποτα».
Μα να έπρεπε να το ξέρεις μάτια μου, το “τίποτά” μου είναι όσο απόλυτο είναι και το “πολύ” μου.

Μα αυτή είμαι εγώ.. ο χρόνος μου, οι άνθρωποι μου, το «όλα», το «πολύ» και κυρίως.. το «τίποτα» μου!