Tag / εαυτός

Featured Love

Μέχρι να μάθω να με αγαπάω.. θάμπωσα..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Εικόνα θαμπή.
Το ακούς και στην αρχή δεν σε πονάει. Σε ξαφνιάζει, σε παραξενεύει, αλλά δεν σε πονάει.
Κοιτάς τον εαυτό σου αναζητώντας αυτό το θάμπωμα.
Σκέφτεσαι τι έχεις περάσει.
Χρόνια συνεχόμενα υπό πίεση.
Δύσκολες συνθήκες, δύσκολες μέρες και οι δικαιολογίες εύκολες και «λογικές».
Σου έχει δώσει άλλωστε η ζωή πολλές τέτοιες δικαιολογίες να επικαλείσαι στις δύσκολες στιγμές που ο εαυτός σου σε φέρνει προ της εικόνας σου.
Λίγο η δουλειά, λίγο οι απώλειες, άλλο λίγο και οι γέννες, να μωρέ κι ένα διαζύγιο, προδοσίες και σχέσεις ζωής που γίνανε μακρινές αναμνήσεις..
Και περνάει ο καιρός και η φράση γυρνάει στο μυαλό σου.
Γυρνάει και σε παιδεύει, δεν σε αφήνει να ησυχάσεις.
Εικόνα θαμπή.
Τι έγινε;
Τι έφταιξε;
Κι άσε στην άκρη τις εύκολες δικαιολογίες..
Εσύ έφταιξες. Κανείς άλλος, μόνο εσύ..
Εσύ που αποφάσισες να παίξεις όλους τους ρόλους μα ξέχασες τον σημαντικότερο. Τον βασικότερο απ’όλους.
Εκείνον του εαυτού σου.
Εικόνα θαμπή.
Κι όταν με κοιτάω, πονάει πιο πολύ!
Θάμπωσα γιατί ξέχασα.
Με ξέχασα..
Ζήταγα από τους άλλους να μην με θεωρούν δεδομένη αλλά θεώρησα εγώ δεδομένα και κεκτημένα όλα τα άλλα σε εσένα.
Ξέχασα τον εαυτό μου παίζοντας ρόλους με οσκαρικές ερμηνείες.
Της κακιάς, της καλής, της μητέρας, της φίλης, της αδερφής…
Έμαθα να αγαπώ τους άλλους, να φροντίζω τους άλλους, να ασχολούμαι με τους άλλους.
Μόνο που ποτέ δεν έμαθα να αγαπάω εμένα.
Να φροντίζω εμένα.
Να κανακεύω εμένα.
Να αγκαλιάζω εμένα.
Και τελικά μήπως μαθαίνουμε τα πάντα εκτός από αυτό;
Μεγαλώνουμε και μας μαθαίνουν πώς να αγαπάμε τους άλλους.
Πώς να φροντίζουμε τους άλλους.
Πώς να προστατεύουμε τους άλλους.
Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με ακριβώς αυτό τον τρόπο..
Δεν θυμάμαι κανέναν να μου είπε πώς να αγαπάω εμένα πρώτα και μετά όλους τους άλλους.
Θαμπή εικόνα.
Πονάει..
Πεισμώνει..
Γίνεται στόχος..
Στόχος για εμένα, όχι για εσένα.
Πάει καιρός που όλα τα έκανα για κάποιον άλλο.. τώρα όμως.. είναι η στιγμή να γίνουν όλα για μένα..
Κι επειδή δεν ξέρω τον τρόπο να το κάνω.. μέχρι να μάθω από την αρχή να με αγαπάω..
Θα με στοιχειώνει αυτή η φράση…
Θάμπωσες..

LoveLetters

Secrets

Εγώ επέλεξα να είμαι ο εαυτός μου κι αν δεν το αντέχεις, τράβα παρακάτω.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

«Να είσαι…»

Φράσεις που ξεκινάνε με την προστακτική και τελειώνουν με την επιθυμία του τι θα θελε να είναι ο καθένας και δεν είναι.

«Να είσαι δυνατός»
«Να είσαι ψύχραιμος»
«Να μην σε παίρνει από κάτω»
«Να μην δείχνεις ότι πονάς»

Κάνε μου μια χάρη σε παρακαλώ… μάζεψε όλα τα «Να…» από την ζωή μου και τράβα παρακάτω.

«Να μην κλαις»
«Να μην στεναχωριέσαι»

Γιατί ρε φίλε;;
Γιατί δεν αντέχεις να με δεις να κλαίω;
Γιατί δεν το αντέχει η τελειότητά σου να χαραχθεί με λύπη και δάκρυα;;
Πάρε το βλέμμα σου από πάνω μου κι ακόμα καλύτερα, πάρε και τον εαυτό σου μακριά μου!

Εγώ επέλεξα να είμαι ο εαυτός μου.
Επέλεξα για μια φορά να είμαι εγώ.
Τσακισμένη, αφτιασίδωτη, χωρίς μάσκα και προσωπείο.
Επέλεξα να μην με δεις όπως σε βολεύει.
Να μην με δεις όπως σε συμφέρει.

Επέλεξα να είμαι εγώ, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα με δεις αδύναμη και δακρυσμένη.
Επέλεξα να μην είμαι η δύναμη κανενός. Ούτε καν του εαυτού μου.
Επέλεξα να είμαι εγώ, ακόμα κι αν αυτό σε τρομάζει γιατί χαλάω την τέλεια εικόνα που έχεις στο μυαλό σου.
Επέλεξα να είμαι εγώ, κι αν δεν αντέχεις την απάντηση στο «Πώς είσαι;», να μου κάνεις την χάρη και να μην με ρωτάς.

Τελείωσα από καιρό με τα ανούσια «μια χαρά» και τα κενά «καλά».
Κι αν εσένα σε σοκάρει να σου λέω πως δεν είμαι καλά, πως παλεύω, πως δίνω μάχες, δεν πειράζει.

Στο express των συναισθημάτων τούτη τη φορά δεν θα επιβιβαστώ.
Θα μείνω στην αποβάθρα και θα κοιτώ τα τρένα να περνάνε.
Πρώτα οι ψεύτες. Ύστερα οι βολεμένοι. Λίγο μετά οι δειλοί και οι λίγοι.
Μετά θα περάσουν εκείνοι που σε αντέχουν μόνο όταν ταιριάζεις με την εικόνα τους και λίγο μετά θα έρθουν κι εκείνοι οι άλλοι με τα μεγάλα «θα».
Κι όταν όλοι αυτοί περάσουν.. τότε θα έρθει και το δικό μου το τρένο.

Δεν έχει πολλούς μέσα. Έχει εκείνους που επέλεξα.
Έχεις εκείνους που έμειναν την ώρα που γκρεμιζόταν συθέμελα και η τελευταία πορσελάνινη μάσκα μου.
Έχει εκείνους που είδαν τον πόνο και δεν δοκίμασαν να ζωγραφίσουν πάνω του χαμόγελο για να νιώσουν καλύτερα εκείνοι.
Έχει εκείνους που η αγκαλιά τους, έκλεισε έξω κάθε σκουπίδι που δεν άξιζε να αγγίξει την ψυχή.
Έχει εκείνους που αντέχουν να σε κοιτάνε στα μάτια όταν τους λες «πονάω» και να σου λένε.. «δεν πειράζει.. θα περάσει.. μέχρι τότε, εγώ είμαι εδώ..»
Έχει εκείνους που μένουν επειδή επέλεξαν να μην σε κάνουν δύναμή τους και πλάτη τους.
Έχει εκείνους που διάλεξαν να πλέξουν τα χέρια τους με τα δικά σου και να πέσουν στο πάτωμα μαζί σου.

Να πέσουν και να μείνουν εκεί, κάτω, πεσμένοι, δίπλα σου, μέχρι να έρθει η ώρα να ξανασηκωθείς.
Μέχρι να έρθει η ώρα να αναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου.
Μέχρι τότε… κάνε μου μια χάρη σε παρακαλώ..
Μάζεψε τα «να…» και τράβα παρακάτω!!
Εδώ, σ’αυτό το βαγόνι, τις ξεφορτωθήκαμε τις μάσκες.
Και μαζί με τις μάσκες, ξεφορτωθήκαμε κι εκείνους που μας τις φόρεσαν.

LoveLetters

Classics Featured Love

Μήπως θυμήθηκες να κάνεις κάτι και για σένα;

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Ένα από τα πιο σοκαριστικά πράγματα που αντιμετώπισα στην ζωή μου, ήταν η μέρα που ο οργανισμός μου αποφάσισε να μου πει εκείνα που οι φίλοι δεν έλεγαν ή που κι αν τα έλεγαν τους αγνοούσα. Ήταν η μέρα που οι διακόπτες του οργανισμού έκλεισαν και με ανάγκασαν σε «χαλαρούς ρυθμούς» θέλοντας και μη.

Και τώρα, μια Παρασκευή κατηφορίζω στα μέρη μου τα παλιά, τα ξεχασμένα από τις υποχρεώσεις και τα πρέπει των πολλαπλών ρόλων.

Είναι άτιμο πράγμα ο οργανισμός. Κλείνει διακόπτες και σε αποδομεί από όλους σου τους ρόλους, από όλους σου τους «εαυτούς» και κυρίως από αυτό που έχεις βαφτίσει εσύ το είναι σου, το μαγικό Supergirl!

Βαφτίσαμε τους εαυτούς μας Supergirls και βάλαμε και την ανάλογη στολή και μάσκα για κάθε «αποστολή» που αναλαμβάναμε.

Και κάποια στιγμή, όταν η ζωή μας μοίραζε ρόλους, εμείς φορέσαμε τον πιο άπληστο εαυτό μας και τους διαλέξαμε όλους.

Πρώτους, δεύτερους, όλοι οι ρόλοι δικοί μας, μέχρι που κάποια στιγμή γίναμε ανθυποκομπάρσοι του ίδιου του έργου μας.

Και ποιον ρόλο δεν διαλέξαμε, σύζυγος, ερωμένη, μάνα, αδερφή, φίλη, μαγείρισσα, ζαχαροπλάστρια, εργαζόμενη (ή εργασιομανής καλύτερα) και ό,τι άλλο περίσσευε.

Όταν δε, κάποιος κακομοίρης τολμάει να ξεστομίσει κανένα «μήπως θες βοήθεια;» εκείνο το «μπορώ» το κραυγάζουμε πιο δυνατά κι από το αέρααααα στον πόλεμο!

Κάπως έτσι κλείνουν οι διακόπτες και τα μπορώ λιγοστεύουν. Τώρα, δεν μπορείς. Τώρα κάνεις αυτό που σου επιτάσσει ο οργανισμός σου. Και κάπως έτσι, μέσα στο κρύο και στο χιόνι που ποτέ δεν ήρθε στον Πειραιά, βρέθηκα στο φάρο μου. Κοιτώντας το iPad, άρχισα να βλέπω παλιές σημειώσεις κι έπεσα και σε εκείνη τη σελίδα στο Facebook που τόσο με είχε κάνει να γελάσω. «Husband for rent» έλεγε ο διαφημιζόμενος!

Μπήκα ξανά στην σελίδα του αυτή τη φορά λιγότερο ανάλαφρα και περισσότερο σκεφτική.

Ο τυπάκος λοιπόν, θεωρεί τα ηλεκτρολογικά, τα υδραυλικά και τις μικροεργασίες του σπιτιού «συζυγική δουλειά» και νοικιάζει τις υπηρεσίες του με την ώρα.

Στην αρχή όλο αυτό μου είχε φανεί σχετικά αστείο, οριακά γελοίο και με αυτή τη διάθεση το είχαμε σχολιάσει διάφοροι γύρω γύρω.

Τώρα όμως, μια μέρα που το μυαλό αποτοξινώνεται από τις ατελείωτες υποχρεώσεις και όλα τα κοιτάω με πιο αργούς και καθαρούς ρυθμούς, το βλέπω διαφορετικά και χωρίς ίχνος αστείου.

Μου φαίνεται μάλλον τραγικό να θεωρεί ένας άνθρωπος τις μικροδουλειές του σπιτιού «συζυγικές εργασίες».

Κι αν αυτές είναι οι συζυγικές εργασίες, τότε η συντροφικότητα, τα ταξίδια, η παρέα, τα παιδιά, ο έρωτας, οι καβγάδες, ακόμα και ο χωρισμός, τι είναι;

Πέσαμε μόνες μας στην λούπα που φτιάξαμε και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο.

Μέσα σε όλα τα «μπορώ» που κραυγάσαμε προκειμένου να μην μας αφαιρέσει κανείς την ιδιότητα της ανεξάρτητης και της χειραφετημένης γκόμενας, γίναμε εξαντλημένες καρικατούρες που ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να προσθέσουμε ώρες μέσα στο 24ωρο.

Να σου πω ένα μυστικό;

Ίσως και να είναι το ένα πράγμα που δεν μπορείς!

Αντί λοιπόν να σε περιγελάει διαφήμιση τύπου «husband for rent», στάσου μια στιγμή και σκέψου! Παίξε tetris με τις σκέψεις σου και τοποθέτησέ τις με άλλο τρόπο! Όλα (ή σχεδόν όλα) μπορείς να τα κάνεις αλλά δε χρειάζεται να τα κάνεις εσύ!

Ίσως κανείς να μην μπορεί να τα κάνει τόσο καλά όσο εσύ, γιατί δεν έχετε τους ίδιους ψυχαναγκασμούς. Όμως πολλοί άνθρωποι γύρω σου, μπορούν να κάνουν αυτό που κάνεις.

Όσο προσπαθείς να αποδεικνύεις ότι μπορείς, αυτοαναιρείς τις δυνατότητές σου γιατί αποδείξεις δίνουμε για ό,τι αμφισβητείται. Τα προφανή, δεν τα αποδεικνύουμε. Τα προφανή, τα ζούμε.

Πάρε ανάσες και δεν θέλω να σε πληγώσω, αλλά η γη, θα συνεχίσει να γυρνάει και χωρίς εσένα

Επίσης τα παιδιά σου δεν θα αποκτήσουν παιδικά τραύματα αν την τούρτα τους την παραγγείλεις στο ζαχαροπλαστείο και δεν κάτσεις μόνη σου να φτιάξεις όλα τα Angry Birds στην σειρά, στην δουλειά σου δεν θα γίνει καμιά καταστροφή αν φύγεις μια φορά πριν νυχτώσει, οι φίλοι σου όλο και κάποιον ηλεκτρολόγο θα ξέρουν να σου συστήσουν για να σου φτιάξει τη λάμπα και το να ζητήσεις «βοήθεια», δεν είναι προσβολή!

Κι όταν τα σκεφτείς όλα αυτά, θα καταλάβεις γιατί η Παρασκευή σου δε θα κλείσει ποτέ ωραιότερα από το να κατέβεις μια βόλτα σε κάποιο παλιό αγαπημένο στέκι, να τα πεις χαλαρά με φίλους, να θυμηθείς, να γελάσεις και να αδειάσεις από όλα τα σκουπίδια της ζωής.

Super girls, do cry, κι αυτή είναι τελικά η γοητεία τους!

Πηγή