Tag / απωθημένα

Secrets

Μην πνίγεις άλλο την ψυχή σου σε ανείπωτα και απωθημένα..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Στην πατρίδα μου, την Κέρκυρα σε λίγο, θ’ακουστούν οι μπότηδες να σπάνε.
Για λίγα λεπτά ο θόρυβος θα είναι εκκωφαντικός.
Για λίγα λεπτά το καλό θα γιγαντωθεί για να φοβίσει το κακό.
Για λίγα λεπτά η ψυχή θα αναστηθεί για να αναταθεί.
Για λίγα λεπτά η ελπίδα θα είναι πιο μεγάλη, πιο φωτεινή, πιο δυνατή.
Για λίγα λεπτά το μυαλό, η ψυχή και η καρδιά γεμίζουν από τις απώλειες.
Πλημμυρίζεις από εκείνους που σου λείπουν. Από εκείνους που έφυγαν.

Μέσα στο θόρυβο αυτό, κλείνεις τα μάτια και βιώνεις μια δική σου σιωπή.
Εκεί που είσαι εσύ κι ο εαυτός σου.
Εκεί που είσαι εσύ και η αλήθεια σου.
Εκείνη τη στιγμή ακριβώς, εκείνη τη στιγμή που κρατά λίγα μόνο λεπτά, είναι όλα ξεκάθαρα.
Ξέρεις ποιος σου λείπει. Ξέρεις ποιον αγαπάς. Ξέρεις ποια χέρια ψάχνεις να σε κλείσουν μέσα τους. Ξέρεις τις ελπίδες σου και τα θέλω σου πιο ξεκάθαρα από ποτέ.
Γιατί είναι εκείνη η μια στιγμή που ο χρόνος κάνει ρωγμή.
Είναι εκείνη η μια στιγμή που η προσδοκία, η ελπίδα, το θέλω γίνεται κραυγή και σκίζει τον αέρα.
Είναι εκείνη η στιγμή που η αλήθεια σου, είναι αδιαπραγμάτευτη.

Και μετά;
Μετά έχεις δυο επιλογές.
Να συνεχίσεις να υποκρίνεσαι για όλα όσα φοράς σαν στολή για να δείχνεις συμβατός με τα θέλω των άλλων.
Να συνεχίσεις να υποκρίνεσαι την αγάπη που έχει γίνει ανοχή.
Να συνεχίσεις να υποκρίνεσαι την αντοχή που έχει γίνει απελπισία και σε πνίγει ή να ζήσεις.

Μην σιωπήσεις άλλο.
Μην πνίξεις άλλο την ψυχή σου μέσα σε ανείπωτα.
Μην κρύψεις άλλο την παρουσία σου απ’ όπου νιώθεις πως θα έπρεπε να είσαι.
Μην βασανίσεις άλλο την ψυχή σου με μικρά, ανούσια κι ανόητα.
Μην αναλώσεις άλλο την ζωή σου σε απωθημένα.

Ρίξε μια ματιά γύρω σου.
Κοίτα..
Αν χρωστάς «σ’αγαπώ», πήγαινε πες τα! 
Αν χρωστάς «συγγνώμες», πήγαινε πες τες!
Και μετά προχώρα.
Παρακάτω.. χωρίς φορεσιά πια.
Χωρίς άλλη υποκρισία πια..

Κι εγώ;
Εγώ θα κλείσω σε ένα κόκκινο μπαλόνι τις λέξεις μου να ταξιδέψουν σ’εκείνους που δεν μπορώ ν’αγγίξω πια και θα το αφήσω να ταξιδέψει ελεύθερο..
Είθε ο καθένας μέσα σε αυτή τη ρωγμή του χρόνου να βρει την ψυχή του και να την αγαπήσει γι’αυτό που είναι.

Featured Love

Ποιος είπε πως όλα τα απωθημένα ξεχνιούνται μόλις τα ζήσεις;

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Τα απωθημένα και τα ανεκπλήρωτα, οφείλουν να γίνονται ζωή έστω για μια νύχτα, για να σταματήσουν να καίνε το σήμερα και το τώρα.

Κι αν η μοίρα τους είναι να μείνουν ανεκπλήρωτα;

Αν το γραμμένο τους είναι να μείνουν σε έναν κύκλο που δεν θα κλείσει ποτέ;

Τα απωθημένα λένε, ξεχνιούνται μόλις τα ζήσεις.
Μένει η γλύκα της κατάκτησης και η σιωπή της εκπλήρωσης.

Κι είναι όμως και κάποια απωθημένα, είναι και κάποια ανεκπλήρωτα που ήρθαν για να μείνουν ακόμα κι όταν έχουν πάρει ζωή μέσα από ανομολόγητα φιλιά και κομμένες ανάσες.

Είναι εκείνα που τα έζησες θέλοντας να τα ξορκίσεις και τελικά τους έδωσες ζωή από την πνοή σου.

Έχουν εγωισμό κι αξιοπρέπεια.
Δεν κουβαλάνε ίχνος λογικής και πρέπει.

Τα κυριεύει το θέλω και τα οδηγεί το μπορώ.
Και ήρθαν για να μείνουν. Ήρθαν αγνοώντας το χθες, κυριεύοντας το σήμερα και χαράσσοντας το αύριο.

Είναι εκείνα τα απωθημένα, που ορίζουν από μόνα τους την διάρκεια, την ένταση, τον τρόπο που περιδιαβαίνουν μέσα στην ζωή.

Δεν αρκούνται στο λίγο και το περίπου και κουβαλάνε μέσα τους εγωισμό και πείσμα.

Δεν μπορείς να τα ξεχάσεις το πρωί. Δεν μπορείς να τα μετρήσεις στα λάθη της νύχτας που βλέπει η μέρα και γελά, απλά γιατί την μέρα, τα λαχταράς πιο πολύ.

Επιστρέφουν όποτε θέλουν, δίνονται με πάθος, χωρίς να παίρνουν τίποτα δικό σου.
Δεν έχουν ανάγκη από αναμνηστικά και θύμισες πριν φύγουν.
Δεν αποχαιρετάνε φεύγοντας, κι εσύ ξέρεις πως θα ξανάρθουν.
Στοιχειώνουν τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τους πόθους και γίνονται πάθος που σιγοκαίει.

Έχουν υπομονή να στέκουν αθόρυβα στην γωνιά της ζωής σου και σε αφήνουν να φτιάξεις μια καθημερινότητα που να μπορείς να την ζήσεις.
Και μετά έρχονται και τα σαρώνουν όλα από την αρχή.

Δεν ζητάνε, μόνο δίνουν.
Δεν απαιτούν και προτιμούν να είναι το λάδι στην φωτιά σου παρά το χάδι για να αποκοιμηθείς.

Είναι από την αρχή οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού αυτού.
Ελέγχουν το πότε, το πώς, το πού.

Αυτό που δεν ελέγχουν, είναι την στιγμή που από απωθημένα κι ανεκπλήρωτα, γίνονται έρωτας και φόβος.

Γιατί όταν συνειδητοποιήσεις ότι το παιχνίδι σοβάρεψε, ότι το απωθημένο έχει κατακτηθεί αλλά δεν ψάχνει την πόρτα εξόδου, ίσα ίσα κλειδαμπαρώνει κάθε χαραμάδα για να μην ξεφύγει, τότε, ξέρεις, πως δεν έχεις επιλογή από το να το ζήσεις, μέχρι το τέλος.

Να το ζήσεις με όλη του την ένταση.
Να χαθείς μέσα στο πάθος του.
Να πετάξεις χάρτες και πυξίδες και να ταξιδέψεις χωρίς προορισμό.

Να ζήσεις στην πλάνη του για πάντα και να χορέψεις το πιο ερωτικό ταγκό ψιθυρίζοντας ένα «μαζί».

Κι ίσως τελικά αυτή να είναι η τιμωρία του ανεκπλήρωτου όταν κλείνεται μέσα στον κύκλο της ζωής και κατακτιέται.

Να μην ξέρει, αν αυτό που ζει, είναι πραγματικότητα, ψευδαίσθηση ή το ιδανικό που αναζητούσε και επειδή δεν πίστευε πως υπάρχει, αρνείται να το δεχτεί και το διώχνει πριν γίνουν ένα.

Και το παιχνίδι θα παίζεται, μέχρι το απωθημένο, να αποδεχτεί την αλήθεια του κατακτημένου και να δώσει νόημα, σε αυτό που λέγεται «έρωτας».

Και οι παίχτες μπορεί να χρειαστεί να ζήσουν με τα σημάδια από τη φωτιά τους, αλλά τουλάχιστον, θα έχουν ζήσει.

LoveLetters