Tag / απιστία

Featured Love

Την απιστία ακόμα κι αν την κατανοήσεις, δεν θα την συγχωρήσεις ποτέ.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Δεν υπάρχει κερατωμένος που δεν το ήξερε από την αρχή. 
Τα σημάδια ήταν εκεί και τα έβλεπες. Ήταν συγκεκριμένα και δεδομένα.
Και εσύ εθελοτυφλούσες εξίσου συγκεκριμένα και δεδομένα. 
Ένα κινητό που πια είναι πάντα αθόρυβο, ένας κωδικός που άλλαξε ξαφνικά, μερικές κλήσεις που απαντήθηκαν με ακατάλυπτους φθόγγους και ξαφνικά πολλή πολλή δουλειά.

Και;
Γιατί δεν κάνεις αυτό που πρέπει για να τα ξεσκεπάσεις όλα αυτά; 
Γιατί δεν φωνάζεις; Γιατί δεν του τρίβεις τις αποδείξεις στα μούτρα;

Γιατί ξέρεις πως το κέρατο μπορείς να το κατανοήσεις, μπορείς και να το αποδεχτείς αλλά δεν μπορείς να το συγχωρήσεις.
Όταν πάρεις απόφαση να μαζέψεις τις αποδείξεις σου και να τις κάνεις κολάζ, είναι η ώρα που έχεις αποφασίσει το τέλος.
Όταν αποφασίσεις να μιλήσεις μέσα σου ήδη έχεις πάει στην επόμενη φάση.
Όταν αποφασίσεις να μιλήσεις, θα το κάνεις ακριβώς γιατί δεν γουστάρεις άλλα λόγια. 
Και είναι η ώρα που το μόνο που έχεις να πεις, είναι “γλυκέ μου, εγώ, έβλεπα πίσω από την μάσκα σου, πριν καν την φορέσεις”

Θα ακούσεις πολλά λόγια. Να θυμάσαι μόνο πως οι ενοχές και οι συγγνώμες, είναι μόνο και μόνο γιατί δεν μπορεί να σε βγάλει τρελή.
Και θα περάσεις φάσεις που θα σου λείπει, και θα ξαναβρεθείτε, θα αναθερμάνετε τα θέλω σας, θα προσπαθήσετε, μόνο και μόνο για να καταλήξετε… πως από το δρόμο του κέρατου, δεν γύρισε κανείς!

Και αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το κακό που κάνουν παρά μόνο όταν χρειαστεί να πληρώσουν γι’αυτό. 

Featured Love

Στο άθλημα του κέρατου να παίζεις μόνο αν είσαι έτοιμος να καείς και να τα χάσεις όλα

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Έλα κάτσε εδώ δίπλα, βάλε μια τεκίλα και πάμε.
Σήμερα θα μιλήσουμε για το ευγενές άθλημα του κέρατου.
Τι;
Φοβάσαι την λέξη;;
Θες να την πούμε απιστία;;
Μπα, κέρατο είναι όπως και να το βαφτίσεις.
Κέρατο και μάλιστα από εκείνα τα γερά, τα καλά χτισμένα με κόπο, πόνο, δάκρυα και δράμα.
Καλά όχι, μην αγχώνεσαι, δεν είναι και τόσο τραγικό τελικά. Επειδή όμως είσαι αγοράκι και πνίγεσαι συνήθως σε μια κουταλιά νερό, έλα να τα πούμε ένα χεράκι.

Πρώτα απ’ όλα έλα να ξεκαθαρίσουμε τις αλήθειες.
Το κέρατο δεν έχει φύλο!
Είναι ίσως και το μόνο πεδίο που άντρες και γυναίκες επιδίδονται με εξίσου εντυπωσιακές επιδόσεις και…αποδόσεις!!

Μια βόλτα εκεί μεταξύ Φαλήρου και Μοσχάτου θα σε πείσει.. ειδικά τις πρωινές ώρες.
Μην ψάχνεσαι στα βράδια για.. αποδείξεις και ονόματα!
Τα καλύτερα γκολ μπαίνουν στο φως της μέρας, μεταξύ meeting, τράπεζας και… λαϊκής, μανάβικου ή σχολείου των παιδιών!
Τα βράδια είναι οικογενειακά, σεμνά και ταπεινά.
Οι ρόλοι άλλαξαν μωρό μου και η νύχτα είναι πιο καθαρή από την μέρα.
Και στο κέρατο όμως άλλαξαν πολλά.
Κάποτε είχε μια δόση ενοχής, συστολής, έψαχνε ο άλλος κάπως να το δικαιολογήσει, κάπως να στηρίξει την «ανάγκη» του για το τρίτο πρόσωπο.
Τώρα όχι πια. Δεν χρειάζεται..
Απενοχοποιήθηκε το κέρατο και μαζί βγήκαν παγανιά και κάθε είδους «συστολές»

Κάποτε ρε παιδί μου, άμα συναντιόντουσαν σε κάνα ασανσέρ δυο “παράνομα” ζευγαράκια, κοίταζαν ένας την δύση, άλλος την ανατολή, άλλος τα πόδια κι άλλους τους αστραγάλους!
Τώρα αν δεν καταλήξουν σε κάνα ευρύτερο σχήμα.. σίγουρα δεν θα κρυφτούν!

Ω και μην παραξενεύεσαι όταν λέμε πως στο σπορ τα αγοράκια έρχεστε δεύτερα και καταϊδρωμένα. Αλήθεια είναι… μόνο που τα αγοράκια είστε άγαρμπα και σας πιάνουμε εύκολα. Όταν μας συμφέρει..

Όταν δεν μας συμφέρει.. σας αφήνουμε να νομίζετε πως μας δουλεύετε.

Κι όμως η αλήθεια είναι πικρή μωρό μου.
Το κέρατο θέλει μυαλό και εξυπνάδα. Αν πας να ξεπετάξεις την δικαιολογία, θα σε ξεπετάξει κι εκείνη.
Αν δεν σκεφτείς κάτι έξυπνο να πεις στο «θύμα», τότε κι εκείνο κάποια στιγμή θα βαρεθεί να σε ακούει και την κατάλληλη στιγμή θα βρεις την κλειδαριά αλλαγμένη.
Στον καιρό των social media, δεν μπορείς να κρυφτείς. Μπορείς μόνο να προφυλαχθείς. Κι αυτό όχι για πολύ.

Μην υποτιμάς μωρό μου την γυναίκα που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει.
Στοιχεία μαζεύει για όταν θα της χρειαστούν.
Γιατί το ξέρει πως θα της χρειαστούν.
Ή απλά σου δίνει χρόνο να την βλέπεις για θύμα όσο εκείνη σου στολίζει το μετωπάκι σου περίτεχνα και καλλιτεχνικά.

Αν δεν είσαι αρκετά έξυπνος για να το κάνεις χωρίς να σε πιάσουν, μην το κάνεις καθόλου. Είσαι ήδη χαμένος από χέρι..
Αν δεν ξέρεις τους κανόνες του παιχνιδιού, μην μπεις στο παιχνίδι.
Αν δεν είσαι έτοιμος να βρωμίσεις κομμάτι της ψυχής σου, μην την παίξεις στα ζάρια.
Αν δεν είσαι έτοιμος να τα χάσεις όλα, μην ρισκάρεις τίποτα.

Κι αν φοβάσαι μην καείς, μην ρίχνεις λάδι στην φωτιά!
Η φωτιά πρώτα θα κάψει εσένα!

Τα λέμε!

Featured Love

Η συγχώρεση, είναι κολυμπήθρα της ψυχής, γιατί η ψυχή πάντα ξέρει.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Είναι μέρες που τα βήματά σου σε πάνε από μόνα τους σε κάποια ραντεβού που ποτέ δεν δόθηκαν. Είναι εκείνα τα ραντεβού με την αιώνια παρέα, με εκείνες που μπορεί να βρίσκεσαι μια στο τόσο όμως είναι αυτό το “από πάντα” που σας κρατάει δεμένες. Εκείνες που το κύριο χαρακτηριστικό είναι πως μεταξύ σας οι αλήθειες λέγονται κι ας πονάνε.

Κι αυτή η χειμωνιάτικη λιακάδα, ήταν ιδανική για κρασί κοντά στη θάλασσα και εξομολογήσεις που μείναν από καιρό σε αναμονή.

Η αλήθεια είναι πως το κέρατο ή απιστία ή στιγμιαία επαναλαμβανόμενο λάθος ή όπως και να το πεις, είναι ένα θέμα με το οποίο κάποια στιγμή θα συναντηθείς. Ραντεβού από τα λίγα που δεν χάνονται. Τυχερός θα είσαι αν σε βρει πλάγια, λιγότερο τυχερός αν σε ισοπεδώσει σε μετωπική.

Όπως και να ‘χει πάντως, θα πληγωθείς. Θα πληγωθείς είτε είσαι ο θύτης είτε γιατί είσαι το θύμα. 

Κι είναι μια από εμάς αυτή τη στιγμή στη θέση του εμφανούς θύματος και αφανούς θύτη και οι υπόλοιπες παρακολουθούμε το μονόπρακτο που εξελίσσεται μπροστά μας. Άλλωστε το έργο το έχουμε ξαναδεί παραπάνω από μια φορές.

«Θα τον συγχωρέσω. Μια φορά ήταν. Και η συγγνώμη του ήταν τόσο ειλικρινής. Το μετάνιωσε σας λέω αλήθεια.»

Η αλήθεια είναι πως τον έχει ήδη συγχωρέσει. Άλλωστε οι άνθρωποι έχουμε την τάση να συγχωρούμε πιο εύκολα «εγκλήματα» που έχουμε διαπράξει κι οι ίδιοι στο παρελθόν ή που ξέρουμε πως θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κι εμείς αν είχαμε βρεθεί στην ανάλογη θέση.

Την ακούμε με προσοχή να ξετυλίγει το θυμό της και να τον μετουσιώνει σε συγχώρεση. Να του δίνει άλλοθι, να ενοχοποιεί τον εαυτό της για τις στιγμές που τον παραμέλησε, να αναζητά μικρές εκδικήσεις και να προγραμματίζει ρομαντικές αποδράσεις για να ξαναβρούν την σχέση τους.

Την ακούμε στωικά όταν βρίζει την “άλλη”, την τρίτη, την κακιά του παραμυθιού της και την αφήνουμε να ξεσπάσει. Αυτό δεν κάνουν άλλωστε οι αληθινές φίλες; Γίνονται ο τοίχος και η προστασία σου για να μην ξευτιλίζεσαι δημόσια όταν αποφασίζεις να κυνηγήσεις την αόρατη εχθρό.
Κι είναι αόρατη γιατί δεν μπορείς να την αγγίξεις. Σε κάθε επίθεση ξευτιλίζεις τον εαυτό σου ειδικά στον καιρό των social media.

Εκεί που μπορείς να κραυγάζεις για την μαγκιά και την αξιοπρέπεια που δήθεν δείχνεις και να μην υπάρχει κανείς να σου πει πως γελάνε και οι πέτρες με το κατίνα trip που κάνεις μεταξύ σπαραγμών και απειλών, κατάρων και μεγαλοστομιών αυτοθυσίας!

Κι εμείς κοιταζόμαστε και μοιράζουμε τους ρόλους. Η μια θα παρηγορεί, η άλλη θα επαναφέρει και η τρίτη θα πει την αλήθεια.

“Χώρισε τώρα. Μην χάνεις πολύτιμο χρόνο από την ζωή σου. Και σταμάτα να ξευτιλίζεσαι.”

Το ξεστομίζω με μια ανάσα και δεν την κοιτάω καν. Ξέρω πως αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει είναι πως όλα θα περάσουν. Πως τώρα πονάει γιατί η πληγή είναι φρέσκια και αιμορραγεί. Ο καιρός θα την επουλώσει και οι δυο τους θα βρουν τρόπο να ξαναχτίσουν την σχέση τους.

Κι όλα αυτά είναι αλήθεια. Δυο άνθρωποι μπορούν να κάνουν λάθος, μπορούν να συγχωρέσουν ο ένας τον άλλο, μπορούν ακόμα και να βρουν με πολλή γενναιότητα, τα σημεία που οι ίδιοι έφταιξαν και άφησαν την χαραμάδα για να εισβάλει ένα τρίτο άτομο στην σχέση.

Μπορούν να βρουν την στιγμή που έγινε το «κρακ» ανάμεσά τους και να το κολλήσουν με ένα μείγμα από αισθήματα και πράξεις. Το σημάδι όμως, θα είναι πάντα εκεί και θα τους κοιτάει. Μπορεί από συνήθεια να το προσπερνάνε, μπορεί από επιλογή να το παραβλέπουν αλλά θα είναι εκεί.

Η απιστία συγχωρείται, αλλά δεν ξεχνιέται.

Η απιστία δικαιολογείται, βρίσκει άλλοθι και επιχειρήματα, δίνει κίνητρο για επανενάρξεις, ενίοτε παραγράφεται σαν «έγκλημα» αλλά όσο κι αν προσπαθήσεις, το σημάδι που αφήνει δεν σβήνει.

Απλά περιμένει την στιγμή.

Την στιγμή που σαν κεραυνός εν αιθρία θα ξεσπάσεις για κάτι άσχετο κι ασήμαντο και πριν προλάβεις να δαγκώσεις την γλώσσα σου για να μην το πεις θα ακούς τον εαυτό σου να λέει: «Eγώ δε σε κεράτωσα ποτέ! Εσύ το έκανες.»

Είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως δεν μπορείς να ξεχάσεις. Όσα scan και defragments κι αν κάνεις στο σκληρό δίσκο του μυαλού σου, δεν μπορείς να διαγράψεις το κουτάκι που έχει αποθηκευτεί η πληροφορία.

Η συγχώρεση, είναι κολυμπήθρα της ψυχής, απλά και μόνο, γιατί η ψυχή πάντα ξέρει. Από την ψυχή δεν μπορείς να κρύψεις και να κρυφτείς. Κι έτσι μπορείς να μοιράζεις απλόχερα την συγχώρεσή σου σε εκείνον που αγαπάς. Γιατί τον αγαπάς. Και σε αγαπάει.

Η μνήμη όμως είναι άλλη λειτουργία. Είναι ύπουλη. Δεν υπολογίζει αυτά που θέλει η ψυχή. Δεν υπολογίζει την ζημιά που θα προκαλέσει. Έρχεται ακάλεστη και στέκεται μπροστά σου στις πιο αθώες στιγμές, στις πιο ανύποπτες ώρες. Και δεν θα σου θυμίσει πως είσαι το θύμα αλλά κυρίως θα σου θυμίζει πως υπήρξες ο αθόρυβος θύτης, γεμίζοντάς σε ενοχές.

Η μνήμη είναι η μόνη που δεν υποτάσσεται σε αυτόν τον ανόητα αληθινό κανόνα που λέει πως «ο χρόνος όλα τα γιατρεύει.» Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα εκτός από εκείνα που διαχειρίζεται η μνήμη. Όσο καλά κι αν ο χρόνος γιάτρεψε την πληγή σου, το σημάδι είναι εκεί.

Περιμένει να το κοιτάξεις σε ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών. Περιμένει να το νιώσεις μέσα από ένα τυχαίο χάδι. Στέκεται ανάμεσα στο άκουσμα «σ’ αγαπώ» και «για πάντα» και χαμογελά σαρδόνια γιατί ξέρει πως στην επόμενη στροφή σε περιμένει η μνήμη.
Κι η μνήμη μάτια μου, είναι γυναίκα. 

«Χώρισε. Τώρα.» κι αυτή την φορά, την κοιτάω κατάματα.

LoveLetters

Featured Love

Εκείνη η παρεξηγημένη μοιχαλίδα..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Οι γυναίκες λέει έχουν αλάνθαστο ένστικτο όταν τις έχει απατήσει ο σύντροφος τους.

Γιατί εκείνος τι έχει; Λανθάνον προαίσθημα;

Αηδίες! Κι εκείνος ήξερε από την πρώτη στιγμή.

Από εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου, που της είπε πως δεν της πήγαινε το καινούριο της άρωμα και η απάντηση είχε ταράξει την παροιμιώδη ψυχραιμία του.

«Αρέσει σε μένα»

Τόσο απλή η απάντηση όσο κι αυτό που έκρυβε σε δεύτερη και τρίτη μην σου πω, ανάγνωση.

Δε ντυνόταν, δε βαφόταν και δεν ετοιμαζόταν πια για εκείνον.

Την διαδρομή «ψυχανέμισμα–αποδείξεις» την έκανε μέσα στις επόμενες 48 ώρες.

Ένα τσεκάρισμα στο κινητό της, μια ματιά στο Facebook, όλα εκεί μπροστά του.

Ραντεβού, γλυκόλογα κι αφιερωμένα τραγουδάκια.

Και τώρα τι;

Το αρσενικό μέσα του σηκώνει το λάβαρο της επανάστασης και κάπου μεταξύ «τσούλας», «πόρνης», «εμένα βρήκες ρε να κερατώσεις» κι αναπαραστάσεις ομηρικών καβγάδων και βομβαρδισμένων τοπίων, ακούγεται κι ο ψίθυρος «περίμενε».

Κάνει παύση κι αρχίζει να φτιάχνει εικόνες, της ζωής του πριν, της ζωής του μετά.

Ποτέ δεν της το είπε αλλά γουστάρει τρελά τις πινελιές που έβαλε στο σπίτι του.

Τη συνήθισε εκεί κουρνιασμένη στον καναπέ να βλέπει τηλεόραση μέχρι αργά, ακόμα κι αυτά τα εκνευριστικά έλαια στο μπάνιο του, άρχισαν να του αρέσουν, άσε που μυρίζουν και ωραία!

Τέσσερα χρόνια τώρα και τα τρία κάτω από την ίδια στέγη. όλα μπορούσε να τα φανταστεί εκτός απ’το να τον απατήσει.

Κι εκείνος είχε κάνει τις κουτσουκέλες του αλλά ήταν της μιας-δυο το πολύ φορών σε κάτι ταξίδια για τη δουλειά.

Ούτε μηνυματάκια, ούτε αφιερωσούλες.

Κι εκείνη αμέριμνη να κλείνεται στο μπάνιο και να νομίζει πως δεν την ακούει.

Δεν ακούει τι λέει, ακούει όμως το πνιχτό της γέλιο και αργότερα βλέπει το ακόμη σχηματισμένο χαμόγελό της.

Τα βράδια δεν της γυρνάει πια την πλάτη, την τραβάει πάνω του, την τυλίγει μέσα στα χέρια του, σα να προσπαθεί να κλείσει μαζί της μια σιωπηρή συμφωνία.

«Θα κάνω πως δεν βλέπω, αλλά τελείωσε το σύντομα. Δε μπορώ να ξαναπιάσω το νήμα από την αρχή. Μεγάλωσα, έγινα σαραντάρης πια. Δε μπορώ να ξαναχτίσω σχέση από την αρχή. Δεν έχω τα κουράγια να βγώ έξω στην αρένα των σχέσεων και να παίξω ούτε τον κυνηγό. Θέλω πίσω αυτό που είχαμε.
Δε θέλω το σπίτι χωρίς εσένα, ούτε και να μοιράζω τη ζωή μου ανάμεσα στη δουλειά και το τίποτα.»

Κι εκείνη γουργουρίζει χαμένη στα γεμάτα όνειρά της, απ’τον άλλον.

Ο φόβος για τη μοναξιά να δίνει μάχη με τον εγωισμό και η αξιοπρέπεια να παίζει μπουνιές με την ανασφάλεια.

Χαμένοι, κερδισμένοι, όλα ένα κουβάρι μέσα του κι εκείνος το μόνο που έχει δεδομένο, είναι πως δε θέλει να την χάσει.

Οι μέρες κυλάνε κι εκείνη ανεβάζει τραγούδια στον τοίχο της.

«Ετοιμάζω ταξίδι», τραγουδάει η Δήμου εκείνη το σιγομουρμουρίζει, την ακούει και η καρδιά του σφίγγεται.

Ποτέ δεν είχε φύγει εκείνη ταξίδι, πάντα εκείνος ήταν του φευγιού. Για δουλειά ή για «δουλειά».

Το ίδιο βράδυ του το ξεφούρνισε.

Τρεις μέρες, Βενετία, για ένα σεμινάριο.

Το άφησε ασχολίαστο.

Μέσα του να γίνεται πόλεμος κι έξω μια μάσκα παγωμένη.

Δεν ξέρει τι πονάει πιο πολύ. Το ψέμα; Η υποκρισία; Η Βενετία;

Δυο χρόνια του ζήταγε να κανονίσουν ένα ταξιδάκι στη Βενετία και τώρα θα πάει με εκείνον.

Ποιος είναι αυτός;

– Θες να σε πάω στο αεροδρόμιο;

– Όχι, έχω κανονίσει να πάω με το μετρό μέχρι το Ελληνικό κι από εκει θα με πάρουν.

Του δίνει ένα πεταχτό φιλί, κλείνει την πόρτα και φεύγει.

Εκείνη με το ασανσέρ, εκείνος με τις σκάλες.

Εκείνη με ταξί, εκείνος με τη μηχανή.

Θέλει να τον δει. Θέλει να δει ποιος είναι και τι έχει παραπάνω.

Όχι, δεν θα τη σταματήσει, μόνο να τον δει θέλει.

Τη βλέπει να μπαίνει στις αναχωρήσεις.

Ακολουθεί κι αυτός επιφυλακτικά. Κοιτάζει γύρω του, αλλά δεν την εντοπίζει κάπου.

Ένα σκούντηγμα στον ώμο και παγώνει όλος.

Γυρίζει, σοκάρεται απ΄το χαμόγελό της και παραμένει ασάλευτος.

«Τώρα που δε με κοιτάς αλλά με βλέπεις, θα πρέπει να μάθεις πως μια γυναίκα που αφήνει στοιχεία για να την πιάσουν, είτε θέλει να το τελειώσει το θέμα, είτε να το σώσει.
Δώσε τη μηχανή να στην παρκάρουν στο μακράς διαρκείας και πάμε να φάμε τίποτα πριν την πτήση. Σου έχω πάρει ρούχα και πετάμε σε μια ώρα.»

Πηγή