Tag / ανεξάρτητη

Featured Love

Εκείνοι οι λίγοι και σπάνιοι, με την ελεύθερη ψυχή και τα καθαρά μάτια!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

 

Εγώ λοιπόν, θα σου μιλήσω για εκείνους τους λίγους, τους σπάνιους και μοναδικούς, με τις ελεύθερες ψυχές και τα καθαρά μάτια.

Εκείνους τους λίγους, που τα μάτια τους είδαν πολλά κι η ψυχή τους έγινε πολλές φορές κομμάτια, μα είχαν μέσα τους τη μαγκιά και τη δύναμη να τα μαζέψουν ένα ένα και να αρχίσουν από την αρχή.

Για κόλλα όμως δεν χρησιμοποίησαν ούτε απωθημένα, ούτε κακία, ούτε ζήλια.

Για κόλλα έβαλαν τα θραύσματα από κάθε φορά που κάποιος «μικρός» πέρναγε, έσπαγε κι έφευγε.

Και ξέρεις γιατί έσπαγε;

Γιατί δεν μπορούσε να την καταλάβει.
Δεν γινόταν να αποδεχτεί την αλήθεια της.

Δεν γινόταν να αποδεχτεί πως αυτή η ψυχή, δεν είχε έρθει για να κάνει κακό. Δεν είχε έρθει για να βλάψει, να καταστρέψει.

Είχε έρθει να αγαπήσει. Ούτε καν να αγαπηθεί.

Κι όταν πια δεν της άφηνε τίποτα να αγαπήσει, έφευγε.

Κι επειδή εκείνος ήταν λίγος, μικρός κι ανόητος και δεν κατάφερε ποτέ να την καταλάβει, την χτύπαγες με τα ίδια της τα όπλα.

Με την αγάπη της την ίδια. Κι εκείνη έσπαγε, κομματιαζόταν.

Κι όταν πια δεν είχε κάτι άλλο να σπάσει κι έφευγε, εκείνη αναγεννιόταν κι εκείνος γινόταν ακόμα πιο τοσοδούλης.

Δεν κατάλαβε βλέπεις ποτέ πως η ψυχή της, ήταν αέρας που δεν μπορούσες να τον χωρέσεις στο καλούπι σου.

Δεν κατάλαβε ποτέ πως η ελευθερία της ήταν αδιαπραγμάτευτη, γι’αυτό και θεωρούσε δεδομένη και τη δική σου την ελευθερία.

Αναζητούσε ζεστασιά και της αρκούσαν πάντα τα λίγα, τα απλά, τα ήρεμα.

Ένα φιλί, μια αγκαλιά, μια αλήθεια.

Η πολλή βουή την ενοχλούσε και οι πολλοί την καταπίεζαν.

Με τα «πρέπει» και τα «περίπου» δεν συστήθηκε ποτέ.

Έκανε ότι ήθελε, όπως το ήθελε, όταν το ήθελε και το έκανε πολύ!
Δεν είχε όριο! Όταν έμπαινε στο παιχνίδι, θα έπαιζε μέχρι τελικής πτώσης.

Δικής σου.

Εκείνη δεν έχανε ποτέ.

Γιατί ακόμα κι όταν έχανε, σε είχε κερδίσει.

Σε είχε κερδίσει γιατί είχε μείνει ελεύθερη και ανυπότακτη.

Ανυποχώρητη σε εκείνα που πίστευε και πάντα ονειροπόλα.

Κι εσύ δεν κατάλαβες ποτέ πως δεν σε αναζητούσε για λιμάνι και η Ιθάκη της έπεφτε πολύ κοντά.  

Δεν της άρεσε ούτε το άραγμα, ούτε να ρίχνει κάπου άγκυρα. Δεν έψαχνε τους ανθρώπους για δικλείδα ασφαλείας της, δεν τους ήθελε για να βολευτεί.

Και σε εκείνος, ήθελε μόνο να του μάθει την ζωή από την αρχή.

Μια άλλη ζωή, που δεν την υποψιάστηκε καν.

Όχι ροζ, όχι εύκολη, όχι ανέφελη και ξέγνοιαστη.

Μια ζωή αληθινή.

Αληθινή σαν το γέλιο της και βαθιά σαν το κλάμα της.

Γιατί και τα δύο έβγαιναν από μέσα της απροσποίητα και δεν ντράπηκε ποτέ γι’ αυτά.

Δεν τα έκρυψε, δεν τα «ζύγισε», δεν τα μέτρησε πριν τα δώσει.

Άλλωστε ότι είχε να δώσει το έδινε απλόχερα χωρίς να περιμένει ποτέ τα «ανάλογα» για ανταμοιβή.

Έδινε γρήγορα, αγάπαγε πολύ, έτρεχε να προλάβει το χρόνο και δεν κοίταζε ποτέ πίσω.

Δεν χώραγε σε καμία αγιογραφία! Κι όταν της έλεγαν «πόσο καλή είσαι», τους κοίταγε, τους χαμογελούσε και του έλεγε την αλήθεια της.

«Είμαι, ότι επιλέξω. Είσαι, ότι μπορείς»

Είχε μέσα της και το καλό και το κακό κι ότι της ξύπναγες, με αυτό θα έπρεπε να πορευτείς, με δικιά σου ευθύνη!

Μόνο την εκδίκηση δεν είχε στο αίμα της. Την θεωρούσε χαμένο χρόνο.

Όταν αποφάσιζε να φύγει, έπαυες να υπάρχεις, έπαυες να την απασχολείς, δεν χώραγες πια στην καθημερινότητά της κι έτσι σε ελευθέρωνε ακόμα κι από την παρουσία της.

Σε έκλεινε σε ένα από τα σπασμένα της κομμάτια και τράβαγε παρακάτω.

Πάντα ελεύθερη, πάντα ανυπότακτή, πάντα ακατανόητη για τους πολλούς..

Πάντα με ελεύθερη ψυχή και μάτια καθαρά!

Secrets

Αυτή είμαι εγώ! Ο χρόνος μου, οι άνθρωποι μου, το «όλα», το «πολύ» και το «τίποτα»!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Με ρώτησες ξανά και ξανά για μένα κι εγώ σου χαμογέλαγα.
Και τώρα που το κοντέρ μηδένισε, τώρα μπορείς να ξέρεις.
Αυτή είμαι εγώ λοιπόν..

Ανεξάρτητη, ελεύθερη, αυθόρμητη.
Δεν κοιτάω τις κόκκινες γραμμές, δεν με αφορούν τα όρια και λίγο πριν φτάσω στο γκρεμό, παίρνω ακόμα περισσότερη φόρα και βουτάω για να κάνω πιο δυνατή την πτώση μου.
Κι όταν πέσω, όσα κόκκαλα κι αν σπάσω, δεν θα σου πω πονάω.
Θα μείνω μόνη μου, θα γελάω με τον πόνο μου, θα διασκεδάζω με τον τρόπο που έπεσα, θα κοιτάξω το καινούριο σημάδι και θα του χαρίσω ένα χάδι.
Κι όταν νιώσω λίγο δυνατή ξανά, θα σκουπίσω τα χώματα από πάνω μου, θα σηκωθώ και θα ξεκινήσω από την αρχή.

Εγώ κι η λογική δεν συναντηθήκαμε ποτέ.
Δεν επεξεργάζομαι τα αισθήματα, δεν επεξεργάζομαι τις λέξεις.
Όπως προκύψουν, έτσι θα τις ακούσεις.
Δεν θα τις κρατήσω για εμένα.
Μα στο τέλος τέλος, τίποτα δεν κράτησα ποτέ για εμένα.
Ούτε καν εμένα.

Δίνω, δίνομαι, αφήνομαι σε ότι αγαπώ.
Τα υπόλοιπα δεν με αφορούν, δεν μπορώ να τα δω, δεν ανήκουν στο οπτικό μου πεδίο.
Θέλω το «τώρα» και το θέλω απόλυτα.
Δικό μου, κτήμα και ουσία μου.
Δεν μπορώ να περιμένω ένα «όταν θα»
Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο για «όταν θα».. ότι θέλω, το θέλω τώρα, σήμερα, ολόκληρο κι απόλυτο.

Γενικά το χρόνο μου να ξέρεις πως τον μετράω.
Δεν μέτρησα ποτέ τίποτε άλλο. Δεν έδωσα αξία σε τίποτε άλλο.
Μόνο στο χρόνο που σου χάρισα. Μόνο στο χρόνο που σου άφησα να αλωνίσεις στο μέσα μου.
Κι όταν ο χρόνος που σου χαρίζω αρχίζει και κοστίζει στην ψυχή μου, τότε θα φύγω.
Όχι εσύ, όχι.. εσύ μείνει και χάρισμά σου και ο κόσμος που σου έχτισα.
Μείνε εκεί.. δεν θα μπορούσες άλλωστε να τον χτίσεις μόνος σου.
Τώρα, όμως εγώ θα φύγω.

Και τους ανθρώπους μου να ξέρεις πως δεν τους μετράω.
Δεν χρειάστηκε ποτέ γιατί δεν ήταν ποτέ πολλοί.
Μπορεί να ξεγελιούνται και να νομίζουν πως τα κατάφεραν να με δουλέψουν λιγάκι, να με πείσουν λίγο ακόμα.. μα όχι.. μην γελιέσαι.
Οι άνθρωποί μου είναι εκείνοι που με έχουν δει να γελάω μέχρι δακρύων και να σπαράζω χωρίς λέξη.
Είναι εκείνοι που όταν τους λέω «παμε» με ρωτάνε μόνο αν πρέπει να πάρουν «μαγιώ ή μπουφάν» γιατί ποτέ δεν ξέρουμε πού θα σταματήσει το αυτοκίνητο!

Και να ξέρεις, από τους ανθρώπους μου, θα τα ζητάω πάντα όλα.
Τίποτα λίγο, τίποτα μισό, τίποτα περίπου ή χλιαρό.
Θα τα ζητάω όλα, πολύ, απόλυτα και ολοκληρωτικά.
Γιατί μόνο έτσι έμαθα να δίνω κι εγώ.

Δεν έμαθα να τρέχω λίγο. Έμαθα να ζω με το γκάζι κολλημένο στο τέρμα ακόμα κι όταν μπροστά μου υπάρχει τοίχος.
Στην βροχή θα περπατάω πάντα χωρίς ομπρέλα και θα ενθουσιάζομαι σαν μικρό παιδί με ότι αξίζει και δεν κοστίζει!

Κι αν κάποτε, κάποια στιγμή, άφησα στην ζωή μου κάποιον να μπει για λίγο, ήταν γιατί ήξερα πως το «για πάντα» του ήταν αληθινό.
Κι ας σήμαινε «για πάντα μόνοι» κι ας εννοούσε «για πάντα ρημαγμένοι» κι αυτό, για πάντα ήταν!
Ακόμα και σε αυτόν, εγώ, τα έδωσα όλα, πολύ κι απόλυτα. Με πλήρη γνώση των συνεπειών!
Κι όταν πια δεν υπήρχε τίποτε άλλο… δεν χρειάστηκαν λέξεις.
Κράτησα το «για πάντα», σταμάτησα το χρόνο και τώρα πια το μόνο που μένει είναι το «τίποτα».
Μα να έπρεπε να το ξέρεις μάτια μου, το “τίποτά” μου είναι όσο απόλυτο είναι και το “πολύ” μου.

Μα αυτή είμαι εγώ.. ο χρόνος μου, οι άνθρωποι μου, το «όλα», το «πολύ» και κυρίως.. το «τίποτα» μου!