Tag / ανασφάλεια

She

Η ανασφάλεια, είναι γένους θηλυκού

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Έλα να παίξουμε με λέξεις.

Μπορείς να βάλεις σε σειρά την κλάψα, την γκρίνια, την ανασφάλεια, τον κορεσμό, το τέλος;

Για να μην σε κουράζω, ξεκίνα από την ανασφάλεια. Άλλωστε από εκεί ξεκινάνε όλα.

Δεν είναι τυχαία θηλυκή η ανασφάλεια. Μπορεί όλοι να την έχουμε μέσα μας, σχεδόν από την γέννησή μας, αλλά μέσα στη γυναικεία ψυχοσύνθεση έρχεται και γιγαντώνεται, θεριεύει και κατασπαράσσει κομμάτια της καθημερινότητας.

Ανασφάλειες με λογική, ανασφάλειες στα όρια του παραλόγου και κάποιες φορές και στα όρια της υστερίας. Κι όμως κάθε κρίση ανασφάλειάς μας, ακόμα και η πιο παράλογη έχει μια λογική πίσω τις και ένα μονοπάτι που την φτάνει σε αυτό το σημείο.

Κάθε πιτσιρίκα από την κοιλιά της μάνας της είναι «κουκλίτσα», «χαριτωμένη», «τσαχπίνα» την ίδια ώρα που το κοντινότερο αγόρι είναι «αντράκι», «power», «μάγκας».

Κι έτσι ξεκινάς από τα πρώτα σου βήματα να έχεις ανάγκη την ομορφιά, την χαριτωμενιά για να νιώσεις αποδεκτός από το περιβάλλον σου. Έχεις ανάγκη την έξωθεν καλή παρουσία για να μπορέσεις να μπεις στα μονοπάτια που επιθυμείς.

Κι όσο μεγαλώνεις αυτό όχι απλά δεν αλλάζει, αλλά εντείνεται. Κι εντείνεται γιατί ξεπερνάει τα επιφανειακά ζητήματα και ριζώνει βαθιά μέσα στην ψυχολογία σου.

Φτιάχνεις μια εικονική παρουσία σου και προσπαθείς να την στηρίξεις με κάθε κόστος. Αφήνεις σημαντικά και ουσιώδη στοιχεία του χαρακτήρα σου να γίνονται βορρά στο βωμό του φόβου σου για την απόρριψη.

Η ανασφάλεια γίνεται ανεκτικότητα, μαλθακότητα.

Κάνεις εκπτώσεις όχι απλά στις επιθυμίες σου, αλλά και στους ανθρώπους που μοιράζεσαι την ζωή σου και την καθημερινότητά σου.

Προτιμάς μια παρέα ηλιθίων για να μην χαρακτηριστείς «μοναχική».

Ανέχεσαι πράγματα που σε άλλες περιπτώσεις θα κατακεραύνωνες, προκειμένου να μην διαφέρεις. Θες να είσαι ένα με την εικόνα κι ας είσαι μια γκρι κουκίδα σε ένα μουντό τοπίο, ενώ θα μπορούσες να είσαι ένα λαμπερό κόκκινο, που θα άλλαζε όλη την εικόνα.

Καταπιέζεις τον εαυτό σου, καταπιέζεις τις ανάγκες σου, καταπιέζεις τα «θέλω» σου και καταλήγεις να γκρινιάζεις και να κλαψουρίζεις για άσχετα θέματα, μη γλυτώνοντας τελικά την ταμπέλα.

Μόνο που τώρα η ταμπέλα μπορεί να μην γράφει «ανασφαλής» ή «δύσκολη», γράφει όμως «γκρινιάρα», «μίζερη».

Και είσαι μίζερη, γιατί δεν γουστάρεις τον εαυτό σου.

Και καλά κάνεις και δεν γουστάρεις τον εαυτό σου, γιατί η αλήθεια είναι πως θες ισοπέδωση και ξαναστήσιμο από την αρχή.

Ναι, καλά το διαβάζεις. Δεν σκοπεύω να σου πω πόσο πολύ πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου όπως είναι και να αποδεχτείς τα ελαττώματά σου και να σε αγκαλιάσεις τρυφερά!

Sorry και μόνο που τα έγραψα μια αναγούλα την ένιωσα.

Πιθανότατα αν νιώθεις πως πρέπει να χάσεις κιλά, αν δεν είσαι στην κατηγορία «ανορεξία», θα πρέπει να τα χάσεις. Αντί να ρωτάς τον φίλο σου αν φαίνεται από το jean κι αν έχεις παχύνει, άσε τον άνθρωπο στην ησυχία του και κλείσε το στοματάκι σου!

Εκείνος το πιθανότερο είναι πως δεν το έχει παρατηρήσει καν και σε κοιτάει σαν ufo προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να γλυτώσει το μακελειό.

Ακόμα καλύτερα σήκωσε τον κατά τ’ άλλα ωραίο σου ποπό και τράβα για κάνα περπάτημα. Από Κήπο Μεγάρου Αθηνών μέχρι Φλοίσβο και την εσχάτως αναβαθμισμένη «Αθηναϊκή Ριβιέρα» έχει μια χαρά μέρη να περπατήσεις, να ξεκουνήσεις, να κάνεις κάτι άλλο από το να μιρλιάζεις πάντως.

Ξέρεις κάτι;

Κοίτα λίγο γύρω σου. Μάλλον, κοίτα λίγο πιο μακριά.

Την λένε Keeley, είναι 51, έχει μια χαρά τα κιλάκια της και εδώ και 13 χρόνια απολαμβάνει δίπλα της ένα από τους ωραιότερους άντρες ever, τον Pierce Brosnan!

Κυκλοφορεί δε από Μύκονο μέχρι Hawaii με το μαγιό της, την φυσιολογική κυτταρίτιδα για την ηλικία και το σώμα της, χαλαρή και άνετη και την ευχαριστιέται η ψυχή σου.

Ίσως απενοχοποίησε γρήγορα τον εαυτό της και ξεκόλλησε από τις ανασφάλειές της. Ίσως, ο άντρας που έχει δίπλα της, να ξέρει πραγματικά να την κάνει να νιώθει αυτό που είναι, όμορφη, αποδεκτή και να της χαρίζει με την παρουσία του όλη την αυτοπεποίθηση κι όλη την δύναμη που χρειάζεται.

Ίσως απλά, να είναι μια γυναίκα γεμάτη. Και για να είναι μια γυναίκα γεμάτη, δεν της αρκεί να της λένε πόσο όμορφη είναι, αλλά να την κάνουν να νιώσει πόσο όμορφη είναι, πόσο θελκτική και πόσο επιθυμητή είναι. Αλλιώς όλο αυτό έρχεται και μπαίνει σαν μια λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην σχέση.

Κι όσο ο χρόνος περνάει, εκείνη νιώθει ανεπαρκής κι εκείνος εισπράττει την αποτυχία του να την κάνει να νιώσει «γυναίκα»

Ανεπαρκής γκόμενα, ανεπαρκής φίλη, ανεπαρκής επαγγελματίας, ανεπαρκής σύζυγος κι αν θες, όπου ανεπαρκής, βάλε ανασφαλής.

Γιατί στα μάτια αυτών που έχεις απέναντί σου δεν είσαι ανεπαρκής, είσαι ανασφαλής! Δεν είσαι λίγη, είσαι όμως περιορισμένων δυνατοτήτων. Γιατί η αλήθεια είναι πως την στιγμή που αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν τα 2 παραπάνω κιλά φαίνονται στον κώλο σου κι αν το σπυράκι από την ακμή κρύφτηκε καλά κάτω από το μισόκιλο στόκου, οι άλλοι προσπαθούν να χτίσουν μια ζωή μαζί σου.

Και το κακό είναι πως όλες αυτές τις ατελείωτες ώρες που εσύ ασχολείσαι με όλα αυτά, οι σχέσεις γύρω σου διαλύονται.

Στάσου λοιπόν μια στιγμή και κοιτάξου καλά.

Από μέσα μέχρι έξω, κι ότι δεν σου αρέσει, για ό,τι δεν νιώθεις ασφαλής, για ό,τι δεν θα ‘δινες μάχη για να το κρατήσεις όπως είναι, άλλαξέ το.

Και μην στέκεσαι στην εικόνα. Αυτό είναι το εύκολο.

Αντί να αναρωτιέσαι με τις ώρες αν θα αγαπηθείς ποτέ κι αν θα ζήσεις ποτέ το όποιο όνειρό σου, γίνε ο άνθρωπος που θες να αγαπήσεις και φτιάξε χώρο για τα όνειρά σου.

Και για να φτιάξεις χώρο πρέπει να καθαρίσεις το μέσα σου από τα σκουπίδια σου. Και κάθε ανασφάλειά σου, είναι ένα σκουπίδι, άλλοτε ανώδυνο κι άλλοτε μολυσμένο κι επικίνδυνο.

Εύκολα, δύσκολα, δεν έχει σημασία. Στο κάτω κάτω και το να κλαψομιρλιάζεις 18 ώρες το 24ωρο εύκολο δεν το λες.

Το σίγουρο είναι πως έχεις να κερδίσεις περισσότερα ακόμα κι αν αποτύχεις, από το να συντηρείς με ημίμετρα και συμβιβασμούς μια στρεβλή εικόνα σου.

Πηγή

Featured Love

Γιατί, μαμά, λένε πως τη Δευτέρα θα αλλάξει η ζωή μας;

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.

Παράξενο πράγμα ο χρόνος. Πολλές φορές σου φαίνεται σαν μια ανάσα κι άλλες σαν να είναι χρόνια ολόκληρα.

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμασταν πριν λίγες μέρες και το μόνο που μπορώ να φέρω στο μυαλό μου είναι μια εικόνα.

Σε ένα παιδικό πειρατικό πάρτυ, που ο Παναγιώτης, ο μπαμπάς του εορτάζοντα μικρούλη που είχε μόλις μπει στον τρίτο χρόνο της ζωής του, κρατάει μια πινιάτα και τα μικρά τερατάκια τσέπης χοροπηδάνε και προσπαθούν να την φτάσουν. Γελάνε καθαρά και γάργαρα. Φωνάζουν σπάζοντας κάθε όριο ντεσιμπέλ. Ζητάνε κι άλλη τούρτα και τρέχουν.

Κι εμείς, τα κοιτάμε και χαμογελάμε.

Είναι ξέγνοιαστα. Ναι, αυτή είναι η μαγική λέξη που τα χαρακτηρίζει. Είναι ξέγνοιαστα.

Κι εμείς, μπορεί να είμαστε συννεφιασμένοι, μπορεί να σχολιάζουμε το καλοκαίρι που μας έχει ξεχάσει φέτος, αλλά είμαστε ψύχραιμοι.

Δεκαπέντε μέρες μετά, τίποτα δεν μπορεί να μας γυρίσει σε εκείνη την στιγμή. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει rewind σε αυτό το ξέγνοιαστο γέλιο.

Και δεν είναι τα παιδιά που άλλαξαν. Τα παιδιά ακόμα δεν έχουν νιώσει. Είμαστε εμείς που μας ενοχλεί ό,τι δεν είναι ανάλυση για Ναι και Όχι. Ό,τι δεν έχει λέξεις για ΑΤΜ και ευρώ.

Θα σου πω, λοιπόν, κάτι που δεν έχει μέσα του ψήφο, ναι, όχι και κυρίως δεν είναι τίποτα που δεν ξέρεις, απλά μέσα στον πανικό το έχεις ξεχάσει.

Κάνε μια παύση.

Φοβάσαι και το ξέρω. Κι εγώ φοβάμαι.

Όμως αυτά τα μικρά τερατάκια τσέπης, την μόνη ασφάλεια που έχουν, την μόνη δικλείδα ασφαλείας που τους έχει δώσει η ζωή, είσαι εσύ.

Στα μάτια τους, εσύ είσαι μια super hero mom έτοιμη να σκαρφαλώσει σε κάστρα και να σκοτώσει δράκους.

Στα μάτια τους είσαι ανίκητη και αλώβητη.

Τα μάτια τους μπορούν και βλέπουν μέσα σου αυτό που τους κρύβεις.

Όσο πλατιά και να χαμογελάς εκείνα διαβάζουν τον φόβο στα μάτια σου.

Γι’αυτό μην προσπαθήσεις να παίξεις θέατρο.

Πάρε μια ανάσα, κλείσε τον τρομοκράτη που λένε τηλεόραση, χαλάρωσε και πάρτα αγκαλιά.

Μίλα τους με την αλήθεια. Στρογγύλεψέ της αλλά μην την κάνεις φούσκα.

Όταν οι φούσκες σκάνε η προσγείωση πονάει πάντα.

Μίλα τους για τους προβληματισμούς σου.

Μίλα τους για τις αλλαγές που μπορεί να έρθουν στην ζωή σας.

Μίλα τους για το μέλλον που έχει θαμπώσει και δεν έχει glitter και γυαλάδα.

Μίλα τους για εκείνα που θα πρέπει να περιορίσετε και κυρίως εξήγησέ τους πως δεν φταίνε εκείνα.

Επαναλάμβανε σαν ένα μάντρα μαγικό πως δεν φταίνε, δεν ευθύνονται, δεν έκαναν εκείνα κάτι κακό.

Οι μεγάλοι κάναμε. Οι μεγάλοι φταίμε.

Πες τους για εκείνα που θα προσπαθείς να κάνεις πάντα για να είναι καλά, για να μην τους λείψει τίποτα.

Να θυμάσαι, πως την ανάγκη τους για δέκα παιχνίδια, δυο tablets και ένα σωρό μπιχλιμπίδια, εσύ του την δημιούργησες, εσύ μπορείς να του την αναδιαμορφώσεις.

Και λέγε τους ξανά και ξανά πως είσαι εκεί.

Πως μπορούν να αλλάξουν όλα εκτός από την αδιαπραγμάτευτη, χωρίς όρια, χωρίς όρους αγάπη σου για εκείνα.

Και μην τους χαμογελάς ψεύτικα. Καταλαβαίνουν τα πάντα και θα μάθουν κι εκείνα να προσποιούνται αργότερα.

Μην προσποιείσαι. Μη βάφεις με ροζ το γκρι.

Και το γκρι χρώμα είναι και θα πρέπει να το μάθουν κι αυτό.

Ανάμεσα στο ροζ και το κόκκινο και το πράσινο και το λευκό, δεν είναι κακό να τους μάθεις και το γκρι.

Μην τα τρομάξεις αλλά μην τα κοροϊδέψεις.

Κράτα τα αγκαλιά, σφίξτα λίγο παραπάνω πάνω σου και ψιθύρισέ τους εκείνα τα μαγικά λόγια που κάθε super hero mom ξέρει να λέει.

Κι όταν θα έχουν αποκοιμηθεί, βγάλε την στολή σου, στάσου μόνη στο κέντρο του κόσμου σου και μην ξεχάσεις ποτέ πως έχεις το δικαίωμα να λυγίσεις, ακόμα και να σπάσεις.

Μέχρι το επόμενο πρωί που θα ξαναγίνεις η super hero mom…

LoveLetters