Words

Μέρες που φλέγεται το σύμπαν..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Ξημερώνουν κι οι μέρες που ακόμα και η “καλημέρα” είναι δύσκολη.
Μέρες που φλέγεται το σύμπαν κι εσύ είσαι απλός παρατηρητής.
Κοιτάς ανήμπορος και περιμένεις.
Τι περιμένεις;
Την στιγμή που θα μπορέσεις να κάνεις κάτι.
Να βοηθήσεις, να απλώσεις το χέρι, να δηλώσεις το “είμαι εδώ” όχι από το πληκτρολόγιο, αλλά επί της ουσίας.

Μέρες που φλέγεται το σύμπαν κι εσύ ακούς.
Λέξεις, φωνές, κραυγές, σιωπές..
Τι θα μπορούσες να είχες κάνει;
Τι θα έπρεπε να είχες κάνει;
Πολλά τα κατηγορώ μα δεν είναι η ώρα τους.
Την ώρα του πόνου, την ώρα της καταστροφής, επιβάλλεται η σιωπή και οι πράξεις.

Κι αν δεν υπάρχουν πράξεις που να μπορούν να βοηθήσουν, τουλάχιστον κράτα τη σιωπή και προσευχήσου σ’όποιο θεό πιστεύεις..

Write a comment