Sophie says

Εγώ, έμαθα πώς αγαπάς, πώς ερωτεύεσαι και πώς φιλάς.. κι ήταν ότι ήθελα να ξέρω για σένα.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Κι ότι δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι μην προσπαθείς να τους το εξηγήσεις.
Χαμένος κόπος.
Είναι ο κόσμος τους κι ο κόσμος σας.
Δυο κόσμοι διαφορετικοί.

Εκείνοι συστήνονται με το όνομα, την ηλικία, τη δουλειά, το εισόδημα..
Κάνουν ερωτήσεις απλές που απαντιούνται με τα στοιχεία μιας ταυτότητας και τα δεδομένα μιας φορολογικής δήλωσης.
Κι όταν τους ρωτήσεις “τι ονειρεύεσαι”, “τι φοβάσαι”, “με τι κλαις”, σε κοιτάνε με πανικό γιατί τάραξες την σειρά με την οποία έχουν μάθει να δίνουν τις απαντήσεις.

Ναι, δεν με ένοιαξε ποτέ το πώς, το τί, το πόσα, το γιατί.
Γι’αυτό και δεν ρώτησα ποτέ τίποτα από αυτά..
Παράξενο μα τώρα που το σκέφτομαι, εμείς οι δυο δεν συστηθήκαμε ποτέ.
Μόνο ζήσαμε.
Μόνο δημιουργήσαμε.
Μόνο ερωτευτήκαμε.
Μα δεν συστηθήκαμε ποτέ..

Τα όνειρά σου μου τα παρέδωσες μια νύχτα και τους πόνους σου τους έμαθα σιγά σιγά.
Έμαθα με τον καιρό πώς να σε αγγίζω. Πού να σε αγγίζω.
Πότε να μην σε αγγίζω..
Έμαθα την ψυχή σου, έμαθα τους φόβους σου, έμαθα τι αγαπάς και τι μισείς.
Έμαθα τα ρίσκα που πήρες κι εκείνα που δεν τόλμησες..
Έμαθα εσένα.
Έμαθα να βλέπω το φως μέσα στο σκοτάδι σου, ακόμα και τις στιγμές που ένιωθα να σε έχω χάσει!
Έμαθα πως πάνω σου, μέσα σου, μπορώ να βασιστώ.
Όχι για τα χαζά, όχι για τα καθημερινά, όχι για εκείνα που βρίσκονται ή φτιάχνονται.
Για τα άλλα, για εκείνα που δεν μπορούν οι πολλοί.
Για εκείνα που από τους πολλούς είναι ακαταλαβίστικα.

Δεν σου ζήτησα τίποτα, και μου τα έδωσες όλα.
Κι έτσι τώρα πια, ξέρω.

Ξέρω πως ότι αγαπάς, δεν μπορείς να το προδώσεις.
Ξέρω την ομορφιά της ψυχής σου.
Ξέρω πως δεν στηρίζεσαι, δεν βασίζεσαι, μόνο προχωράς.
Κι αν κάποιος είναι πολύ τυχερός, τον αφήνεις να προχωρήσει μαζί σου. Πλάι σου.
Ξέρω πως στέκεσαι στην άκρη του βράχου, κοιτάς τη θάλασσα και βουτάς μέσα της, με την άγνοια κινδύνου που έχει ένα παιδί.
Ξέρω πώς είναι να αγαπάς.. κι αυτό είναι το μόνο που μετράει για μένα..
Σε έναν κόσμο που για να σε μάθει, θέλει απαντήσεις αριθμητικές και αναγνωρίσιμες, εγώ δεν έμαθα ποτέ το “πώς, πού, γιατί και πώς”, έμαθα όμως πώς αγαπάς, πώς ερωτεύεσαι και πώς φιλάς..
Κι αυτό, είναι ευτυχία!

Write a comment